Streetfishing

 

Ik check voor de laatste keer de weersvoorspellingen op teletekst. Dat ziet er beter uit als afgelopen week. Een graad of vijf, geen of nauwelijks neerslag en niet te gek veel wind. Ik barst van het vertrouwen. Het is lang geleden dat ik samen met mijn vaste vismaat Rik op pad ben geweest. Aan het sms verkeer merk ik dat hij net zoveel jeuk heeft als ik. Als gevolg van autopech ga ik mijn vriend thuis ophalen. Ik ben blij dat ik hem weer zie en ik krijg sterk het gevoel dat dit wederzijds is. Snel worden de spullen ingeladen en samen rijden we naar de afgesproken plek. Onderweg wordt de agenda voor het volgend jaar al globaal besproken en het ziet er naar uit dat we regelmatig samen aan het water te vinden zullen zijn.

 

Op de parking ontmoeten we niet veel later onze vrienden Frans en Marcel. Nico ligt in de lappenmand, hij is er vandaag helaas niet bij. Na een snelle handdruk gaat de reis in het donker richting de Ardennen. We proberen het vandaag nogmaals op de Amblève. We gaan vandaag op een weinig romantisch plekje vissen, maar de keuze voor deze plek is toch zeer bewust gedaan. De Amblève staat een stuk hoger dan in de zomer en dan is deze stek met vier man in het voordeel. We kunnen redelijk compact bij elkaar vissen. Daarnaast is het gewoon een beproefde winterstek. We vissen aan het uiteinde van een binnenbocht. De meeste waterdruk staat aan de overzijde van de rivier. Vandaag zitten we te vissen op een fiets- annex voetpad. Strak gemetseld met Naamse stenen. Normaliter gaat hier niemand zitten, maar ik weet uit ervaring dat deze plek wel eens voor verassingen zou kunnen zorgen.

Al vroeg in de ochtend de eerste aanbeet.

Het water ziet er redelijk gekleurd uit. Das mooi. Een snelle temperatuurmeting van Frans geeft aan dat de watertemperatuur 5,4 graden is. Dat zou moeten kunnen. De diepere geul ligt aan de overkant van de rivier. Ik wil ze proberen te vangen in de overgangsnaad van dieper naar ondieper water. De kennis van het rivierverloop is nu ( in de winter) mijn voordeel. Doordat ik deze stek ook al in de zomer bezoek, ben ik nu geïnformeerd over het bodemverloop. Ik informeer mijn kompanen. Ik weet dat mijn info niet aan dovemans oren gericht is. Tot mijn grote vreugde zie ik dat Frans ook begint met de hengel in zijn hand…weliswaar uit nood geboren. Zijn enkele bankstick krijgt ie niet in het beton…hihihi.

 

dezelfde barbeel, die van Leon is een jaar ouder en 2 cm langer !!

Toch doet het me deugd. Frans start met een feedertip, de anderen allemaal met een avontip. Ik heb de ervaring dat dit gevoeliger vist dan een feedertip. Let wel, als je de hengel uit de hand vist. Uit de steun is het een ander verhaal. Rik en ik starten met smac, Frans en Marcel met pellets en kaas. Het duurt niet lang voordat ik de eerste tikken voel. Ik vertel het Rik. Ik vis wederom in eerste instantie met de smac op een hair. Het duurt toch nog een half uurtje voordat ik weer actie voel. Kleine voorzichtige tikken. Ik sla aan en voel direct dat het raak is. Yes. De eerste barbeel van de dag. Binnen een paar tellen staan mijn vrienden bij me en genieten we samen van de dril. Zo blij als een klein kind ben ik met de vangst. Een vis van ruim in de 50 cm heeft de smac gevonden.

Niet veel later krijg ik wederom een aanbeet. Wellicht nog voorzichtiger plukt de barbeel aan het aasje. Ik ben op dat moment met 80 gram lood uit de hand aan het vissen. Mijn onderlijn is vrij kort. Rond de 50 cm. 18/00 shimano technium. IK sla aan en voel direct dat dit een betere vis is. De grotere exemplaren hangen vaak in eerste instantie wat lomp in de hengel. Na een fraaie spurt door de slip komt de vis redelijk snel dichterbij. Frans staat inmiddels klaar met het schepnet. Vakkundig wordt de vis geland en naar de onthaakmat getransporteerd. 62 cm. Wat een prachtige kogelronde winterbarbeel. Ik ben zo trots als een pauw met mijn vangst. We zien dat deze ( verder kerngezonde ) vis door het leven gaat met maar een oog. Last heeft deze prachtbarbeel er niet van. Volgevreten, kerngezond en oersterk. De wond aan de oog is helemaal genezen. We nemen snel een paar foto's en plaatsen onze trofee terug in het koude water. Herstellen is niet echt nodig. Relaxed vertrekt ze uit het leefnet richting de geul.

Hierna besluit ik in overleg met Rik te gaan voeren. Best veel voor een winterdag. Een test. Ik voer een mengsel van hennep, geweekte pellets, mais en blokjes smac. Met de hand werp ik een serieuze hoeveelheid, zeker een kilo, richting de strook viswater. Daarna ga ik een tijdje met een voerkorf vissen waar ik telkens een korfje van het mengsel pers. ( zie de foto's) Dit doe ik ongeveer een half uur en ga dan weer over op het zinklood. Ik wil testen of dit werkt. Achteraf is me dat nog niet echt duidelijk geworden omdat ik de eerste twee stuks vang zonder te voeren.

Frans heeft een slechte stek uitgezocht. Hij ondervind veel last van vasthangen en is geregeld in de weer om een onderlijn te knopen. Zijn twee honden liggen trouw aan zijn voeten. Af en toe komen ze eens bij ons kijken. Grappige beestjes. Ik vertel gekscherend dat ik de langharige hond wel zou kunnen gebruiken als meervalstreamer. Niet veel later drinken we samen een bakje leut. Frans heeft weer een lekkere verassing meegenomen. Een alcoholische versnapering in de vorm van een koffielikeur. Dat smaakt wel in dit koude weer. Aan lachen vandaag weer geen gebrek. Ik zou echter graag zien dat de anderen nu een barbeel vangen. Het zit er echt in vandaag.

Bij toeval kijk ik op enig moment naar Rik. Ik zie dat hij reageert op een eenmalige lompe tik op zijn hengel. Gelukkig. De Shimano stradic hengel uit de vorige eeuw( ja echt!!) staat hoepeltje krom. Ik grijp direct naar het fototoestel en zie dat Marcel dit ook heeft gedaan. Onmiskenbaar een barbeel. De smile op het gezicht van mijn vismaat geeft een ontlading weer. Ik zie dat het gelukzalige gevoel van de dril tot in zijn tenen komt. Niet veel later worden de twee op de digitale plaat gezet. Met gevoel zet hij zijn trofee terug in het water. De vis wordt niet eens gemeten. Het maakt hem niet uit. Hij heeft een barbeel gevangen en is klaar voor vandaag. Hij is content.

Nog geen half uur later ben ik weer aan de beurt. Een minuscule aanbeet uit het handje. Ik sla aan, maak contact. Hangen!..een tel later voel ik dat de lijn breekt. K….te! onderlijn overgetrokken. Dat is spijtig. Daar baal ik altijd van. Niet veel later krijg ik wederom een aanbeet. Deze keer een onvervalste harde aanbeet die niet te missen is. De kleinste barbeel van de dag ligt niet veel later op de mat. Alles op de smac. Ik ben overgelukkig met mijn vangsten. Marcel geeft aan dat zijn stek moeilijk te bevissen is. De stroming is volgens hem te hard. Ik nodig hem uit om naast me te komen zitten, tussen Rik en mij in. Niet veel later zit ie naast ons. Ik hoop zo dat hij een aanbeet krijgt…die blijft uit. Net als bij Frans. De goedgemutste Brabander blijft volharden op zijn stek, maar dat biedt geen soelaas. Ik baal voor hem en voor Marcel. Het zat er vandaag niet voor hen in. Om half drie pakken we in. Uiteindelijk kijken we toch tevreden terug op de dag. Het mailverkeer van de dag erna maakt duidelijk dat iedereen toch genoten heeft.

 

Franske, volgende week revanche.

Groet

Leon Haenen

 

er wordt wat afgekust daar aan het water...