week 47

het Roer syndroom.....

 

Misschien een vreemde titel zul je denken, toch hebben Harold en ik een Roersyndroom opgedaan in het afgelopen jaar. Diverse keren hebben we dit jaar deze slingerrivier aangedaan. Individueel en ook vaak samen. Op slechts enkele keren na hebben we er altijd barbeel gevangen. Het is slechts 1x voorgekomen dat er 3 barbelen in 1 sessie werden gevangen. Alle overige sessies werd de barbeel vaak binnen de 5 minuten gevangen, waarna een doodse stilte volgde. Drie keer lukte het ons om naast barbeel ook enkele brasems te vangen. Wat onze ervaringen tot nu toe zijn, is dat je snel een barbeel vangt. Krijg je geen snelle beet kun je al na een korte tijd verkassen, dan liggen ze er niet die dag. In het begin van het jaar waren we steeds verheugd met een snelle aanbeet. Toch naarmate het jaar vorderde bleef de snelle aanbeet komen waarna het meteen gedaan was op die stek. Ook als we enkele dagen achtereen dezelfde plek bezochten leverde dat alleen de eerste dag barbeel op. Voorvoeren heeft niet echt zin lijkt het op deze rivier. Het is juist als je slechts 1x per week komt, je ook de aanwezige barbeel kunt vangen. We zijn er alleen nog niet uit of we het aas steeds voor zijn bek gooien of dat de barbeel razendsnel naar het ingegooide aas komt gezwommen.......

Op zaterdag een snelle aanbeet, barbeel 60 cm

Wat we wel hebben kunnen constateren is dat het na de aanbeet helemaal gedaan is. Ook een paar honderd meter verkassen helpt niet. De laatste tijd blijven we ver uit de oever om zodoende zo veel mogelijk rust te creeeren op de stek. De hengels worden ook laag afgesteund. Toch helpen alle fratsen die we uithalen niet. Niet nu in deze koude periode, maar ook niet in de zomertijd. Het blijft een vreemd water. Maar wel een water wat ons toch steeds trekt, waar we nog diverse mogelijkheden in zien, en ook zeker een water met potentie.

Afgelopen zaterdag besloten we samen nog eens een poging te wagen. Ondanks de kou en de voorspelde sneeuw, viel het met beide toch wel mee. Het was in limburg nog niet wit waar we zaten en het waterzonnetje was net voldoende om de ergste kou uit je lijf te houden. Terwijl ik mijn montage klaarmaakte had Harold al een lijn in het water liggen. We zaten op dezelfde plek waar ik vorige week ook twee dagen had vertoefd. Nog voordat ik een wartel aan de lijn had geknoopt, hoorde ik achter me al een molen gieren. Meteen reageerde Harold op het geluid en sloeg aan. Ik had nog niet eens in de gaten dat hij al aan het vissen was..... Na een korte dril kon ik de barbeel al scheppen. Dit was wel een hele snelle. Hoopvol maakte we ons op voor misschien een dag met meer...

 

prachtig stukje natuur de Roer....

Maar ook vandaag bleef het bij die ene snelle aanbeet. We hebben beide nog een stuk voor en achter de visplek gezocht, maar waar we ook ingooide, nergens volgde een tikje. Ook niet ruim 400 meter verder. Steeds gooide we ons aas een10 tal minuten op een andere stek om vervolgens weer door te lopen. Ook dit trucje werkte niet vandaag. Na 14.30 koelde het hard af. Rond 16.30 pakte we toch maar in, we hadden er geen vertrouwen in dat het in of na de schemer nog zou veranderen. Wel pakte we het plan om in de komende weken een paar keer nog later te gaan en door te vissen tot na de schemer.

Tijdens de terugrit oppert Harold om morgen terug te gaan naar een andere stek. Ik twijfel of het wel nut heeft. De nacht wordt nog kouder en overdag zal het kwik niet boven de 0 uitkomen. Later blijkt dat ze thuis andere plannen hebben, ergens vind ik het ook niet erg....

Zondagmiddag rond 12.30 bel ik Harold hoe de stand is, maar hij is nog ondeweg. Nog geen uur later weet ik dat hij weer een snelle aanbeet heeft gehad....toch....

ook op zondag een snelle jongen....

 

Hoi Frans,

Vanmiddag ben ik na lang twijfelen toch maar naar de Roer gegaan, rond kwart over één was ik aan het water.
Ik bezocht een andere stek dan gisteren, het zag er goed uit, een mooie waterstand en vrij troebel water. Het weer viel ook wel mee, het zonnetje scheen en bijna geen wind zodat het best vol te houden was aan de waterkant. Beide hengels lagen net in de steun, ik had een lekker bakkie koffie in de hand toen de top van mijn verste hengel wat begon te bewegen, ik dacht eerst dat mijn lood aan het rollen was maar de tikken werden steeds forser, dit kon geen rollen meer zijn. Ik gooi mijn koffie aan de kant, sla aan en voel de weerstand van een barbeel. Na een paar minuten kan ik hem landen, een mooie vis van 66cm. Net als gisteren stak hierna het welbekende Roer-syndroom haar kop weer op. Je komt op je stek, gaat vissen en binnen een paar minuten krijg je beet en kun je een barbeel vangen. Hierna is het helemaal over, geen aanbeet meer te bekennen. Je zou in principe na de eerste 10 minuten weer in kunnen gaan pakken…. blijft een aparte rivier die Roer… Ben nog een stukje gaan lopen met één hengel, een paar stekken geprobeerd maar helaas hielp het niet, rond 5 uur hield ik het voor gezien, het bleef bij één mooie barbeel.

 

Groet Harold