week 42

 

De vangsten lopen duidelijk terug wat barbeel betreft op de grote rivieren. Op een enkele uitschieter na zal het grotendeels gedaan zijn dit barbeelseizoen. Het kwam moeizaam op gang en had eigenlijk pas tegen het einde zijn hoogtepunt. De watertemperatuur is al gezakt tot onder de 10 C. Voor de meeste is het weer wachten tot volgend jaar mei. Een paar fanatiekelingen zullen ook dit jaar weer doorgaan. De komende weken / maanden is dat op deze site te volgen.

 

hai Frans

even een berichtje van Simon aangezien het einde van het barbelen seizoen is genaderd wil ik je nog even bedanken voor je raadgevingen en je inzet voor de barbelen site. Voor mij was het een leuke ervaring om al die mensen die op jouw site de vangsten melden ook te ontmoeten in duitsland. Dat het vissen op barbeel spectaculair kan zijn is bekend maar is het ook bekend dat het eigenlijk mietjes zijn.. als het te koud is of te warm of er gaan een paar mosseltjes dood of de temperatuur zakt een tiende graad ze hebben altijd wat....

Volgens mij is dit barbeel vissen 2010 ik ben er volgend jaar weer graag bij

groet Simon

 

Hey Frans,
Heb je dit weekend nog gevist?
Volgens mij heb je een mooie studio sport gezien vandaag Glimlach Emoticon  van Nico zou je wel even niks horen haha.
Ik heb afgelopen week nog 1 vis weten 't vangen op de crab pellet!

Groet
Tim

 

Onderstaand het verslag wat Marcel Pomp schreef op zijn site over onze 3 daagse Engelse trip. Aangevuld met deels andere foto's.

 

Barbel Days in England (Deel I)

Het is half vier ‘s nachts wanneer ik mijn ogen open. Naast me in de auto zit Rik. Hij ademt zwaar. De grensmaasvisser zit bijna opgevouwen op de achterbank. Van vermoeidheid is hij in slaap gevallen. Die jongen moet straks ongelofelijk veel spierpijn hebben. De bikkel heeft het er allemaal voor over. Op de passagiersstoel, vlak voor Rik, zit Nico. Mijn vismaat uit vele avonturen heeft de boottocht overleefd. Er was geen vuiltje aan de lucht, maar oh oh oh, wat zag hij op tegen de reis. Niet alleen overleefde hij de boot. Met armbandjes tegen wagenziekte zat hij de hele rit uit. Nu, is ook bij hem het licht uitgegaan. Voor me zit Frans. De bekendste barbeelvisser van Nederland heeft de stoel achterover geklapt. Zodoende lig ik in een onmogelijke positie, maar dat geeft niks. Ik heb op de boot geslapen.
Frans was ietwat zenuwachtig. Voor het eerst met de auto aan de linkerkant rijden is geen pretje. Hij heeft het toch geflikt. Midden in de nacht naar de plek van bestemming rijden. Midden in de nacht 20 linksdraaiende rotondes te lijf gaan. Ga er maar aan staan. Ik hoor hem lichtjes snurken.

het ging er net in...

Ik kijk naar buiten en laat het raampje een centimeter zakken. De koude lucht ventileert onze slaapcabine. We moeten wachten tot het licht is. Ondertussen probeer ik te draaien, mijn rug protesteert hevig. Wanneer ik mijn ogen sluit en de slaap probeer te vatten hoor ik een hert brullen. Ik had mij ‘het genieten van de natuur' in een hele andere positie voorgesteld. In de uurtjes voor de eerste zonnestralen binnenvallen, proberen de vier barbeelvissers hun slaap te pakken. De komende drie dagen bevinden de mannen zich in het Mekka der Barbelen. Engeland.

Het is vier uur later. De zon komt nu eindelijk op. Ik maak het beslagen ruitje schoon en zie de glinstering van de rivier de Severn. Mijn lotgenoten worden nu ook wakker. Rik is de eerste die de auto uitstapt en de ochtend begint met een lekker sigaretje. Frans rekt zich uit, terwijl Nico zijn armbandjes afdoet. Daar staan ze dan. Avonturiers die hun geluk in Engeland komen beproeven. Zonder al te veel woorden worden de spullen gepakt. Als pakezels lopen we de heuvel af. Op richting water.

de eerste aanblik van het water...

We kijken onze ogen uit. Vijf fazanten lopen zenuwachtig heen en weer. Ze lopen langs de rand van een bosje. Aan de overkant van de Severn loopt een vos. Op zoek naar een ontbijt, waar wij op dit moment helemaal niet aan denken. Wanneer ik achterom kijk zie ik mijn vismaten met open mond kijken. Het is net alsof we zo in een natuurfilm zijn gestapt. Adembenemend mooi. We zijn aangekomen bij een mooi stukje rivier. Een boel neringen ( kolken) in het water. Hier moet barbeel zwemmen. Om onze kansen te spreiden en elkaar niet in de riemen te roeien, besluiten we om twee teams te maken. Nico en Frans blijven hier zitten. Rik en ik lopen honderd meter verder. Zo zijn we toch bij elkaar in de buurt voor het eventueel bijwonen van vangsten en het maken van foto's. Het gaat dan eindelijk beginnen.

Aas en Voer:
Frans is hier eerder dit jaar al geweest en heeft ondervonden dat pellets en maden, haakaas nummer één zijn. Daarbij voeren we met een grondvoer in de korf, i.c.m. pellets. Kaas en mais komen er de aankomende dagen niet aan te pas. Overigens raken pellets ook in Nederland steeds meer ingeburgerd. Je merkt aan de vangstmeldingen, dat ze langzaam net zo populair worden als het goudgele blokje kaas.

dit was voldoende voor 3 dagen pret

Ondertussen hebben we ons kamp opgebouwd. Rik en ik zitten zo'n 30 meter uit elkaar en beginnen met voeren. Daarna laten we de stek even met rust zodat we wat kunnen eten. De koffie wordt tevoorschijn gehaald, de camera's staan op scherp. De vissen mogen wat ons betreft komen. Maar waar wij zo fanatiek op gehoopt hadden, komt niet. De eerste paar uur gebeurt er niet veel. Het blijft angstvallig stil. Het begint dan toch te knagen. Frans geeft aan, het stug vol te houden. Het is nog vroeg en de aanbeten komen vanzelf. We moeten geduld hebben. Ik kijk opzij er zie dat rik een beetje aan het indommelen is. Langzaam gaat de kin naar beneden, alvorens het op de borst tot rust komt. Boven ons cirkelen buizerds. Het lijkt alsof de roofvogels de vreemdelingen uit de lage landen in de gaten houden. Een prachtig gezicht over het heuvelrijke landschap. Ineens hoor ik een “Jaaaa!!!” Rik staat met een kromme hengel en ik spurt met mijn schepnet richting mijn Limburgse vismaat. Eindelijk is het begonnen en vol verwachting klopt ons hart.

 

Terwijl ik naar Rik loop, hoor ik een “Neeee!!!”, de vis heeft zich vast gezwommen in het wier.
Rik probeert voorzichtig de vis te sturen, maar dat gaat met moeite. Met kleine rukjes komt er beweging in, maar dan…. Ineens schiet de montage door de lucht. Los!!! Een Limburgse vloek gonst door de bossen. Een teleurgestelde vismaat staat aan de waterkant. Ik druip af en laat onze Rik balen.
Het is inmiddels 14:00 uur en er is nog steeds geen vis gevangen. “Zitten we wel op de goeie stekken?”, vraag ik mij af. Ineens hoor ik een kreet zo'n honderd meter verderop. Vlug ren ik langs Rik en samen lopen we naar Frans. De waalvisser staat te drillen en heeft het aan de stok met een sterkte vis. De hengel staat hoepeltje rond en ik vraag me af of hij geen meerval aan de haak heeft geslagen. Vismaat Nico staat al klaar met het schepnet. De vis gaat nu langzaam lijn meegeven en moet het vijf minuten later toch opgeven. Nico schept de vis behendig en de eerste barbeel is een feit.

Een jubelkreet van Nico schalt door de vallei. Rik en Pomp feliciteren Frans. Onze Brabander reageert nuchter, zoals altijd, maar allemaal weten we dat ook Frans geniet van iedere barbeel.
Na het onthaken, foto's maken en releasen van de vis besluiten we een hapje te eten. De broodtrommels komen tevoorschijn en we zitten en hangen wat. De reis heeft ons aardig vermoeid, maar we willen niet toegeven aan onze slaap. De adrenaline giert door onze bloedvaten. Wanneer de boterhammen achter de kiezen zijn, de hete koffie op is, maken we ons op voor het tweede gedeelte van de dag. Dat begint goed. Pomp krijgt een beste tik op zijn hengel en slaat aan. Een seconde later voel ik gewicht en ik dril de vis. Deze geeft echter geen krimp, maar komt na 10 seconden los. Even later sta ik met een gele frisbee aan de kant. Zoiets moet mij ook altijd overkomen.

De uurtjes tikken langzaam weg. Het zal toch niet gebeuren dat wij de hele dag op een vis moeten teren? Maar dan is het Nico die staat te joelen. De slip van onze topper giert als een dolle. De vis zit vol in de stroming. Nico pareert de run en blokt de vis. Langzaam krijgt hij grip, drilt de vis nu vlak langs de kant, waar Frans al klaar staat met het grote schepnet. Al een paar keer zien we de driehoekige rugvin bovenkomen, maar zo snel geven die barbelen niet op. Dan schept Frans de barbeel en klinkt voor de tweede keer een oorverdovend oer-Hollandse Jieeeeeeehoeeeeee!!!

Vis laten bijkomen:
Alvorens we de barbeel meten en fotograferen komt Frans nog met een goede tip. Probeer meteen na het scheppen van de vis, deze nog even in het water te laten. De barbeel heeft net al zijn krachten gebruikt om zich te ontdoen van de haak en is volkomen uitgeput. Om de vis nou niet meteen met het laatste beetje lucht op de kant te leggen, laten we deze even een minuut bijkomen. Daarna kun je alsnog meten en foto's maken. Het is even wennen om niet meteen naar je onthaakmat te stappen. De barbeel komt zo veel sneller weer op krachten. Onze Nico mag op de foto. De barbeelvisser heeft al menig buitenlandse rivier op zijn naam staan. De Severn mag daar bijgeschreven worden. Ontzettend kicken voor Nico. Na de foto's wordt de vis teruggezet en nummer twee staat genoteerd.

Rik en Pomp gaan in overleg. Moeten we verkassen? Moeten we ons heil ergens anders zoeken? We besluiten te blijven zitten, aangezien er nogal wat voer op onze stekken liggen. Dat was geen verkeerd plan. Voordat de duisternis invalt mag Rik alsnog in de beugels. Het lijkt erop alsof de barbelen ook bij onze stekken zijn aangekomen. Mijn vismaat drilt voor de tweede keer. Zal het deze keer lukken? Rik laat zich niet een tweede keer voor de gek houden. De vis krijgt geen kans om zicht vast te zwemmen en binnen 'no time' komt de barbeel langs de kant. Inmiddels zijn Frans en Nico ook van de partij en zo zijn we met z'n allen getuige van de derde barbeel. De barbus ligt al gauw in het netje. Cool!!

De vismaat van Leon Haenen grijnst van oor tot oor. "Dit had Leon zo mooi gevonden!!!"
Helaas kon onze Ardennen en Grensmaasspecialist er wegens andere verplichtingen niet bij zijn, maar dit was inderdaad echt iets voor Leon geweest. Zo mooi. De natuur, de omgeving, de entourage. Echt iets voor liefhebbers. Enfin. Ook de vis van Rik word vastgelegd en weer te water gelaten. We hebben nog zo'n 1,5 uur voordat het donker wordt. Zal het Pomp lukken om ook zijn barbeel te scoren? Wel, ik zal jullie een langer verhaal besparen. In het laatste uur, drilt Pomp alsnog zijn barbeel.

Dolblij ben ik, net als mijn vismaten en zo vangen we de eerste dag allen barbeel.
Uitgeput pakken we onze spullen. Het is nog een lange weg, de heuvels op. Als pakezels komen we bij de auto die ons naar onze volgende bestemming brengt. Een onderkomen voor de nacht.

Ik word wakker in een stapelbed. Het is half vier 's nachts. Boven me ligt Rik. Hij ademt zwaar. Een bed verder ligt Nico. Zijn armbandjes liggen op het nachtkastje. Daarboven ligt Frans. Frans ziet nog steeds rotondes. In zijn slaap zit hij aan het stuur en droomt van tegenliggers. En Pomp? Die denkt alweer aan de dag van morgen. De dag van 'Hit and Hold'

 

To be continued....