week 49

 

Opmerkelijk weekend

 

Na een paar visloze weken begon het toch weer te kriebelen. Vorige week vrijdag was al te zien dat het afgelopen zaterdag een goede dag zou worden met in ieder geval droog weer. De dagen erna bleef de voorspelling staan en toen ook nog eens bleek dat de beoogde rivier een hogere afvoersnelheid liet zien belde ik op donderdag of Harold vrij was die zaterdag. Niet alleen dat maar ook hij had er weer zin in en zo reden we zaterdag in alle vroegte weer naar het warme zuiden.....

Deze keer liet dat laatste ons lelijk in de steek. Hoe verder we richting zuiden kwamen hoe kouder het werd. De temperatuur zakte zelfs tot tegen het vriespunt en de laatste kilometers zagen we zelfs diverse strooiwagens rijden. Een beetje overdreven zeiden we nog tegen elkaar maar toen we uitstapte wisten we meteen waarom die rondreden. Ik kwam nog net niet in de split en wist niet hoe snel ik op het gras moest springen. Het pad naar de waerkant liet ook diverse ijsplekken zien die wel glad waren maar waarop we niet konden uitglijden. Eerst inspecteerde we de stek weer en zagen meteen dat het water een cm of 40 hoger stond. De afvoersnelheid was beduidend hoger. De laatste keren dat we hier waren was die ca 2-5 m2 per seconde en nu gaf de teller op internet bijna 25m2 aan. Twee mooie stroken in de rivier lieten zien waar we de barbeel konden verwachten en voel goede moed begonnen we een viertal voerplekken te maken. 3 met hennep en 1 met mais. Gewoon eens om te proberen. Gedurende de dag werd ons al duidelijk dat dit geen goed moment is om iets uit te proberen. Er was geen zicht in het water en zodoende konden we ook niet zien of de beoogde voerplekken inderdaad vis opleverde.

Vandaag waren we helemaal overgeleverd aan onze kennis van het water. Een mooie testgelegenheid voor de komende maanden. Ook dan hoeven we niet veel zicht te verwachten. Het water was niet echt troebel maar omdat de bomen kaal zijn en we vandaag een flink windje dwars op het water hadden konden we niet zien wat zich onder water afspeelde. Na het voeren was de koffie een aangename warmtebron. Het was koud buiten. Vandaag zouden we de hele dag in de schaduw staan en dat hebben we geweten...ondanks de zeer zonnige dag kregen we vandaag onze handen niet warm. Trouwens de rest ook niet het was echt afzien. Dat was ook meteen de ergste tegenvaller. Want voor de rest werd een bijzondere dag.

de kleine baardraden waren ons al eerder opgevallen

Het eerste wat we deden na het optuigen was de keuze bepalen van het lood. Na een paar proefworpen kwamen we rond de 80 gram uit. De loodvariatie die ik de laatste paar keer gebruikt heb voldeed met de afvoersnelheid die op dat moment heerste. Ik was zeer benieuwd hoe dit zich nu zou houden. 80 gram was het zwaarste wat ik bij had en zou het nu ook lukken om steeds los te komen. De eerste worpen hield het lood zich goed naar het zich aanvoelde. Doordat het water onstuimiger stroomde kwam er meer mee dan ons lief was. De bladeren die al een tijdje rustig op de bodem hadden geleden werden nu losgeweekt en regelmatig haakte we die. Voor ons gevoel leek het wel of we een heel andere bodem hadden vandaag. Na de inworp bleef de montage even liggen waarna deze rustig verder huppelde over de bodem.

De kleine tikjes op de top lieten voelen dat het lood zich verplaatste. Toch was dit vele malen erg verradelijk. Na een enkele meters kreeg ik toch het gevoel dat ik vast zat en bleek het lood erg vaak vast te liggen op de plek waar ik ingegooit had. Tenminste tot nu toe heb ik altijd het lood de schuld gegeven van het vastzitten. Vandaag werd duidelijk dat het juist de haak is die ergens achter blijft haken. Bij alle vastzitters van vandaag heb ik niet één loodje verloren. Harold die op een gegeven moment overschakelde naar een gewoon waterlloodje verloor er wel een paar gedurende de dag. Mijn schade bleef slechts beperkt tot 5 onderlijnen.

veel meer bladeren op de bodem

Het duurde slecht een half uurtje eer we de eerste beet van de dag kregen. Ik voelde mijn loodje weghuppelen op een rare manier en sloeg meteen aan. Het was meteen duidelijk dat het een barbeel was. De lijn werd een paar keer goed getest en sneed diverse keren door het water. Doordat het water sneller stroomde was de barbeel ook veel actiever tijdens de dril. Iets lichter van kleur dan normaal kwam de barbeel toch vrij snel in het bereik van het schepnet. De kop was er af en we maakte ons op voor een mooie dag. Even leek het erop dat de ergste kou uit mijn handen was. Ik had mijn gevoel weer terug en ze voelde niet stijf. Harold had nog steeds de grootste moeite om de hengel vast te houden en ik zei hem zijn handen een keer nat te maken. Dat hielp bij mij ook op dat moment. Niet voor lang trouwens.....een tiental minuten later waren ze alweer gevoelloos en dat zouden ze de rest van de dag blijven.

Na een uur mellde de tweede vis van de dag zich. De montage lag aan het einde van de drift en ik besloot op te halen. Meteen bleek ik ook kopstoten te krijgen en had zich ergens een vis gehaakt tijdens de drift. Ik heb er helemaal niets van meegekregen, het kan ook zomaar zijn dat op het moment dat ik op wil halen hij net gebeten heeft. Het kopstoten duurt even en dan komt hij gedwee mee. Kopvoorn...en inderdaad korter bij de kant komt een dikke kopvoorn te voorschijn. Harold schept hem behendig en zegt al meteen dat het een zware is. De meetplank word er bij gepakt en met precies 60 cm is het de grootste kopvoorn die ik tot nu toe gevangen heb. De vis is ook kolossaal rond en we besluiten hem ook te wegen. 3050 gram geeft de teller aan. Als we hem terugzetten zeg ik nog eigenlijk zonde zo eentje zou je op moeten zetten. Nooit geweten dat een voorn zo groot en zo zwaar kan worden. Het is dan wel geen gewone voorn, kopvoorn of meun kunnen bijna eens zo groot worden als hun gewone broer of zus, maar toch. Beide vissen zijn gevangen aan een blokje smac en de onderlijn heeft een lengte van ca 100 cm.

monsterlijk dik deze kopvoorn

Na dit uur gaan we over naar het volgende plan voor de dag nl twee hengels extra inzetten. Deze steunen we af tegen de tripot en leggen we een meter of 25 verder stroomafwaart in. De ene dicht bij de kant, de andere iets over de helft. We willen zien of de statische manier van vissen ook aanbeten opleveren, en hoe deze zullen zijn. Daarmee bedoel ik of we klappen op de top zullen zien. Ook vandaag vissen we weer met de hengel in de hand op gevoel en veelal krijg je dan kleine tikjes. Met deze kou is deze manier van vissen wel pijnlijk. Afgelopen winter hebben we hetzelfde verschijnsel ook steeds gehad maar niet langer dan een half uurtje. Nu vandaag was het nog net boven het 0 punt maar de wind en de schaduw maakte de gevoelstemperatuur ver onder het vriespunt. Niet te hopen dat het op deze stek zo koud blijft anders moeten we toch een andere zoeken.

het bleef erg koud in de schaduw deze dag

Zoals gezegd in het begin was het een merkwaardige dag. Eigenlijk meer memorabel... Niet alleen onder maar ook boven water gebeurde er van alles. Na de barbeel en de kopvoorn bleef het een tijdje heel stil. Niet alleen doordat we een eindje van de bewoonde wereld af zaten was het zo stil. Tenminste stil....de hele dag kon ik een schitterend schouwspel zien net boven de boomtoppen. Een groep kraaien nam het steeds op tegen een koppeltje buizerds. Zodra één van de buizerds of beide de tak loslieten waarop ze zaten werden ze aangevallen door een groep kraaien. Of het nu een spel was of terretorium gedrag was is me nog niet duidelijk. Er was geen winnaar. Tenminste geen van beide groepen blies de aftocht. Een stuk hoger kwam een paar keer heel langzaam een visarend over zeilen. Zelfs op die hoogte was het een inpossante verschijning. Die zou ik wel eens van dichtbij willen zien.... Verder naar beneden zagen we de hele dag door een ijsvogeltje van tak naar tak vliegen en huppelen. Een paar keer dook hij in het water of hij daarbij succesvol was konden we niet zien. Dat felblauwe vogeltje was de hele dag goed te volgen en maakt daarom die stek ook al uniek.

prachtig om de zien dit kleine blauwe vogeltje

Ook onder water gebeurde er dingen waar we op die plek nog niet eerder last van hebben gehad. Vastzitten gebeurd regelmatig dat is niet apart. Vis vangen ook niet. In de zomer haakte we soms een blaadje, vandaag al wat meer. Op de hengels in de hand kregen we niet veel actie meer. Die op de steun lagen des te meer. Na een uurtje of twee werd er ineens een hengel van de steun af getrokken en aan de top was duidelijk te zien dat het ging om vis. Helaas haakte de lijn ergens achter na een korte dril en uiteindelijk begaf de onderlijn het. Even later was de andere hengel die tekeer ging. Een flinke tak was onder water meegesleurd. Een tijdje daarna bleef ik ergens achter haken en na een paar rukjes kwam ik los.

dat was alleen al genieten om die de hele dag om je heen te zien

De top bleef flink schudden en ik vermoedde een plastic zak. Even later kwam er een driekwart sportbroek mee. Die was ooit wit geweest maar nu door het water helemaal oker gekleurd. Harold kon niet achter blijven en haakte wederom weer een flinke tak. Toen we aankwamen op de stek zagen we al meteen een stuk nylon liggen. Een teken dat we niet de enigste waren die de stek kende. Waarschijnlijk gebruiken ze gevlochten onderlijnen, die kwam er eentje mee nadat we weer eens vastzaten. Toch was het Harold die de kroon spande wat dat betreft. Nadat hij een hengel wilde indraaien die al een tijdje op dezelfde plek lag, had hij ook meer weerstand dan normaal. Het bleek het kale kadavar van een vogel te zijn. Geen kop en zonder poten. Het leek ons te gaan om een kip. Geheel veerloos maar wel met ingewanden probeerde hij het los te schudden, toch uiteindelijk moesten we het scheppen en loshaken...

Laat in de middag kon uiteindelijk Harold ook nog een barbeel landen. Ook deze kwam van de statisch lijn af. De barbeel kon de pellets niet weerstaan die op de hair zaten. Zo werd de stand nog net gelijk die dag. Statisch of los uit de hand maakte niet veel uit. De vis liet het wel afweten deze dag. Zeer tegen onze verwachtingen natuurlijk. Doordat er meer stroming was hadden we ook beduidend meer actie verwacht van vis.....niet van de rommel die we vingen....

Vandaag bleek maar weer eens duidelijk dat het vissen is en niet vangen. We moesten er deze keer erg hard voor werken. Ook is het nu bijna zeker dat we meer met onze hakenb ergens achter blijven steken dan met ons lood. Stiekum wisten we dat al want Leon Haenen heeft beduidend minder last van vastzitten dan wij normaal. Onze haken liggen bloot omdat we met een hair vissen. Leon daarintegen vist altijd met zijn aas op de haak en heeft ook veel minder last van vast zitten dan diegene die met een hair vissen. Ook de volgende keer wil ik daarin blijven volharden. Al word mijn haak 10 dan wel vervangen voor een haak 14. Het aas wordt dan ook en stuk kleiner. Eens kijken of dat vastzitten verminderd. Toch weer een smoes om nogmaals af te reizen naar die stek.......

Gezond winterdik met opvallende grote vinnen en kleine baarddraden op deze stek.

 

Zondag besluiten we naar Duitsland te gaan om een kerstmarkt te bezoeken. Uit onderzoek blijkt dat in Oberhausen één van de 5 mooiste te vinden is. Voor mij een mooie gelegenheid om ook even Sealife te bezoeken. Sealife Oberhausen heeft namelijk als enigste barbelen in een aquaruim zitten. Enkele jaren geleden heb ik daar een flink aantal foto's genomen en datzelfde was nu ook de bedoeling. Omdat ik nu veel meer weet dan toen wilde ik de barbelen ook op een andere manier vastleggen. Sinds gisteren weet ik nu zeker wat ik al een tijdje vermoedde. Er zijn veel minder barbelen dan enkele jaren terug. Niet alleen in het wild ook in gevangenschap...... Zaten er in 2008 nog 4 barbelen nu was het er nog maar eentje. Zeer merkwaardig dat wat er in de natuur waarschijnlijk gebeurd ook in een bak gaande is!! Niet alleen in de rivieren lijkt het wel of meer dan 50% weg is, ook hier bleek 75% weg. Ik kon er wel om lachen om die op zich vreemde overeenkomst. Het paste wel bij dit merkwaardig weekend....De ene barbeel die er nog zat herkende ik wel. het was diegene die het donkerst keek van de vier. Daarmee bedoel ik het kijken uit zijn ogen. Bij deze lijkt het alsof hij met genepen ogen kijkt. Het was ook overduidelijk dat hij zich niet op zijn gemak voelde. Steeds maar weer draaide hij hetzelfde rondje. Zonder daarbij ook maar een beweging te veel te maken. Natuurlijk is het zo dat hij ook niet veel meer keus heeft en pijnlijk liet zien daar niet thuis te horen. Trouwens ook de andere aquariums lieten dat duidelijk zien. Het schouwspel in sommige bakken is adembenemend maar overduidelijk is wel dat het niet goed is zo. Ze horen daar niet thuis....

er was deze keer weinig te zien in Sealife