week 51

Je hebt wel eens van die dagen. Afgelopen zaterdag was zo'n dag. Het bleek achteraf een heel aparte dag. Niet dat dit zo bijzonder is, die heb ik al meer gehad.

Vanaf vorige week hield ik de weersvooruitzichten in de gaten. Telkens bleef de zaterdag een goede dag die in ieder geval droog bleef en temperaturen van rond de 6 C. De watertemperatuur van de Waal liep de laatste dagen op, maar vissen was niet mogelijk omdat de kribben ruim 1 meter onder water stonden. Naar het zich nu laat aanzien is vissen daar dit jaar niet meer mogelijk vanaf de kribben. Jammer want gezien de omstandigheden zou barbeelvangst nog mogelijk zijn. Aangezien de Waal ons doel toch niet was richtte ik me meer op de Ardennen. Ook daar waren de vooruitzichten qua weer goed. Persoonlijk vind ik het altijd fijn dat het droog is, de stek die we nu geruime tijd bezoeken wordt in de regen erg drassig en alles komt onder de modder te zitten.

de eerste was wel heel erg snel

Het water in de rivier is al een tijdje hoger dan we gewend zijn. Zeker in de zomermaanden was het erg laag en de stroomsnelheid was minimaal. Nu lag die snelheid de hele week al een kleine 25 x hoger... Vorig jaar had ik samen met Harold in die snelheid een topdag met grandioze gevechten en runs van de barbelen die we vingen. Deze sneden door het water alsof het niets was. De slip van de molen was weken daarna nog warm..... Deze dag staat nog steeds bij me genoteerd als de ultieme barbeeldag. De gevechten die we die dag gehad hebben van de barbelen bestonden tot dan toe alleen in een film. Maar dat was toen, elke dag kan het anders zijn, zo ook deze. En behaalde resultaten uit het verleden.........

Leon Haenen schrijft steeds weer als hij de Ardennen binnen rijd dat hij een speciaal gevoel krijgt. Vaak genoeg heb ik hem horen zeggen als ik langs hem zat, een speciaal vacantiegevoel. Gek genoeg heb ik dat nooit. Dat komt deels omdat ik weet als ik die richting in rijd je steevast hard moet werken om je vis te vangen. Ik heb steeds een heel ander gevoel. Wel een heel ontspannen gevoel dat wel. Steeds als ik door die dorpjes rijd in de Ardennen waan ik me in de Efteling. Om precies te zijn in het Lavendorp. Het beeld wat ik van het lavendorp heb zie ik steeds daar in de melange van de huizen terug. Het grauwe en grijze maakt het helemaal kompleet.

geen grote vandaag wel lekker dik

Tijdens de heenweg heerst er een aparte sfeer in de auto. Een gespannen sfeer. Afgelopen donderdag steeg de afvoersnelheid ineens. De cijfers leerde ons dat die nu meer dan 40 x zo snel was dan in de zomer. De afvoersnelheid kan ik volgen, de waterstand niet. Dat maakte het spannend. Wat zouden we aantreffen een kleine 170 kilometer van huis....want voor je het wist kon je omdraaien... Het was een hele gok, maar de gedachte aan die topdag van vorig jaar dreef ons toch naar de stek. Net onder Luik kregen we de Ourthe voor het eerst in zicht en mijn eerste aanblik stelde me meteen gerust. De waterstand was niet te hoog, er was dus te vissen. Nu alleen maar hopen dat we een aanbeet kregen, dan zou de dril in ieder geval weergaloos zijn. Als we even later deze rivier voor de tweede keer passeren over een brug begint het nog meer te kriebelen...

Enkele kilometers later stoppen we bij onze stek en als we naar het water lopen moeten we toch even slikken. het stroomt wel héééél erg hard. Zo hard heb ik het nog nooit zien stromen. Ik ben toch heel wat gewend op de Waal maar deze rivier kan er ook wat van. Het kolkt flink en ik hoop alleen maar dat er ook te vissen is. Ook Harold twijfeld maar we hebben de 170 kilometer niet voor niets gereden, we gaan het in ieder geval proberen. Van Leon weet ik dat hij de vorige week erg veel last had van drijfvuil. Het water is erg bruin en zoals ik het overzie kun je niet ver uit de kant vissen. De situatie ter plekke herinnerd me aan een zelfde situatie jaren geleden. Ik viste toen mee in een wintercompetitie aan een stromend water. Ook dit riviertje was een echt regenriviertje en op sommige dagen kolkte het water dat vissen eigenlijk onmogelijk was. Toch werd om die reden de wedstrijd nooit afgelast. De gezellige sfeer onderling bracht ons sozieso elke zaterdag in de winter bij elkaar. Vissen was die dag onmogelijk. Niet alleen de harde stroming maar ook het vele drijfvuil waren daarvoor verantwoordelijk.

15 - 20 seconden vissen leverde dit plaatje op

Een drift die dag duurde slechts enkele seconden, dan lag de zwaarste korf al aan het einde van je drift en moest je de hele lijn schoonmaken. Na 20 minuten gaf ik het op. Een paar meter van mijn gelootte stek stond een flinke struik in het water en daarachter stond het water stil. Ik bedacht me toen wat ik zelf zou doen als ik in zo'n stroming zou leven. En inderdaad ik zou achter die struik gaan liggen...probleem was alleen dat het daar amper 30 cm diep was. In de stroming had ik ook geen kans, dus wat belette me? In de drie uur die volgen krijg ik drie keer beet achter die struik en vang twee brasems. De enigste vissen van die dag. Andere vragen zich af hoe ik het klaargespeeld heb in die stroming vis te vangen maar mijn directe buurmannen weten het wel. Eén van hen gaat zelfs op zijn kist staan en begint te appluadiseren. Dat was heel bijzonder. Die dag flitst door mijn hoofd als ik de situatie hier ter plekke overzie. Door het hoge water staat ook hier een struik in het water en daarachter is veel minder stroming. Een paar meter stroomopwaarts voor de struik voer ik pellets en hennep in de hoop dat het spoor achter de struik blijft liggen en vis gaat opleveren.

enorm veel drijfvuil. Vanuit de tuinen werd ook veel speelgoed meegesleurd.

Ik heb thuis twee ogen van de hengel vervangen en moet mijn hengel nog optuigen. Harold kan meteen starten en ik hoor hem ingooien. Ik zit met mijn rug naar het water en het lood kan de bodem nog niet geraakt hebben of hij roept al Hangen!! De barbeel is denk ik net zo verbaasd en niet lang daarna kan ik hem al scheppen. Terwijl Harold de vis terugzet maak ik mijn montage in orde. Net als ik de onderlijn in mijn clip wil haken gooit Harold weer in en ook nu weer roept hij meteen hangen.....Ik kijk verbaasd om en zie inderdaad zijn top bonken. Ik haak snel de onderlijn vast en pak het schepnet opnieuw. Dan laat de barbeel los... Wordt dit zo'n waanzinnige dag? Deze stek hebben we omgedoopt als stek 9. Meestal vangen we hier 9 barbelen op een dag. 10 is nog niet gelukt als we samen vissen.

nummer drie van de dag

Ik monteer een griplood van 140 gram en doe een stukje smac op de hair. Ik had me voorgenomen om vandaag met kleine haken te vissen, maat 14 en 16. Met de maten 8 en 10 zit je daar veel vast. Steeds blijft de haak ergens achter steken. Toch begin ik met haakmaat 10 in deze kolkende watermassa. 140 gram blijft inderdaad even liggen. Dan wordt het meegenomen in de stroming en komt al snel aan de kant te liggen. Toch is dat niet onze grootste spelbreker deze dag. Na een paar driften weten we al dat het vandaag anders zal worden. Vissen met de hengel in de hand is nagenoeg onmogelijk. Driften al helemaal. Na 20 seconden moeten we steeds inhalen om een grote hoeveelheid bladeren uit de lijn te plukken. Er zit niets anders op dan kort langs de kant te vissen. Als we in de stroming blijven vissen moeten we net als Harold in het begin meteen een aanbeet krijgen. Die blijven uit... Toen ik vorige week van Leon hoorde dat vissen zo moeilijk was met dit vele vuil dacht ik meteen waarom gebruik je dan geen backloodje. Nu ik zelf aan de rivier stond wist ik meteen dat dit bijna onmogelijk was. De tijd die je nodig had om het backloodje te monteren en te laten zakken was al te lang.....de lijn was dan al gevangen door tientallen bladeren.

komplete struiken kwamen er soms mee....

Het is vandaag weer zo'n dag. een typische Ardennendag. Het eerste half uur voel je je vingers niet zo koud is het dan. Het lichaam moet daar steeds weer aan wennen in de winter. Vandaag kijk ik het niet zo lang af en na 20 minuten plaats ik mijn tripot langs de kant en zet de hengel in de steun. Eerst de vingers opwarmen. Mijn lijn blijft uit het water. Harold gooit zijn lijn wel kort aan de kant in en zet zijn hengel ook in de steun. Eerst koffie zegt ie. Zijn hengel staat in notime hoepeltje rond door de lijndruk die de bladeren veroorzaken.De hete koffie warmt je even op al is het te weinig om de kou uit je vingers te krijgen. We kijken wat rond maar het is stil rondom ons. Geen kraaien of roofvogels en ook de ijsvogel zien we niet. Dat leek wel beet zegt Harold ineens. Ik kijk naar zijn top en die laat soms een hele kleine tik zien.

We twijfelen beide en kijken nog zeker 30 seconden naar de top, die inderdaad soms kleine tikjes laat zien. Harold zet zijn koffie weg, slaat voor de zekerheid aan en wederom klinkt het hangen!! Toch... Als ook nummer 2 weer terug zwemt pak ik mijn hengel ook weer en gooi in. Ik houd hem in de hand en voel het lood over de bodem schuiven. Drie tellen later blijft het liggen. Heel even staat mijn hengel recht maar met de seconde voel ik de druk toenemen op de lijn en heb ik een kromme hengel in mijn hand. Dit werkt niet en ik haal op. Mijn lood zit vast en met een klein rukje heb ik hem los. Meteen voel ik ook kopstoten en verbaasd roep ik hangen... de verwachtte felle run blijft uit en omdat we kort aan de kant vissen kunnen we ook snel scheppen. Amper een uurtje na aankomst al 3 barbelen uit deze kolkende watermassa.

boomstammen van wel 10 meter lang

In het tweede uur krijgen we geen beet en de berg bladeren om ons heen groeit met de minuut. Veel langer als 20 seconden kunnen we niet vissen. Het is hard werken vandaag....Rond 11 uur zien we het water ineens zakken. In amper 10 minuten zakt het water zeker 20 cm. We hopen dat de stroomduk ook wat afneemt en we proberen meteen op andere plekken te vissen. In een bocht zien we een grote nering liggen waar het water minder hard stroomt. Maar ook daar maakt het vuil in het water goed vissen onmogelijk. Regelmatig zit je muurvast en zijn we steeds de haak kwijt. Uit voorzorg hiertegen had ik thuis onderlijnen gemaakt met haak 12 en 14. Ik moet ook de aas grootte aanpassen en met een blokje van amper een halve cm probeer ik het een tijdje. Toch valt er vandaag weinig te proberen. Ook met een klein haakje zit je net zo snel en stevig vast....

De harde stroming zorgde soms voor flinke golven en steeds werden er dan een handvol Elritsen op de kant geworpen. Eerlijk gezegd hebben we nog nooit zoveel vis in onze handen gehad daar.......we hebben we vele gered

 

Tegen half 12 zien we de tweede verandering in het water...het stijgt nu weer. Zakte het in amper 10 minuten 20 cm, nu stijgt het met een nog grotere snelheid weer omhoog. Voor ons erg vreemd. Aan de grensmaas ken ik dit verschijnsel wel, hier in de Ardennen heb ik deze snelheid nog nooit meegemaakt van stijgen. In heel korte tijd komt er bijna een halve meter water bij. Ook onze spullen moeten we hogerop zetten om ze droog te houden. We staan nu een meter of 10 verder van de stek af. Met het stijgen van het water komt er ook meteen een karrevracht aan troep mee. Boomstammen, grote takken, speelgoed en plastic kolken mee in het bruisende water. Over de volle breedte van het water drijft er troep mee. De gevolgen van de snelle waterstijging. Vissen is nu helemaal onmogelijk en een beetje verbaasd om wat we allemaal voorbij zien drijven staan we ons te vergapen aan de waterkant. Tijd voor koffie en brood. Wat nu te doen? Een andere plek opzoeken? Maar ook daar kolkt het water en ook daar drijft die troep. Terug naar huis? Eigenlijk jammer.

We besluiten het even aan te kijken en gaan er maar bij zitten. De grauwe grijze lucht is ondertussen opengebroken en het zonnetje warmt ons een beetje op. Twee uur later zien we nog geen verandering, tussendoor proberen we het steeds even maar vissen is nu echt onmogelijk. Het loopt al tegen twee uur als we stilletjes besluiten om maar in te pakken. Anders dan normaal begin ik nu met de hengel. Harold gooit zijn lijn nog een keer in, zet de hengel tegen de steun en begint ook met inpakken. Je weet maar nooit zegt ie. De lijn ligt nu achter de struik in het stille gedeelte, amper 20 cm uit de kant en slechts 3 meter van ons vandaan. Als we nog een keer naar het water kijken valt ons meteen op dat er minder troep meekomt. Het water is weer aan het zakken. Niet zo snel maar het zakt.. Even later hoor ik Harold roepen Heeeee!! Zijn hengel staat flink te stuiteren en verraad vis. Toch nog eentje bij het sluiten van de markt. We vebazen ons als we zien dat de barbeel het aas heeft gepakt. Dat zit helemaal verpakt in rotte bladeren en ander afval. Omdat de smac nog op de hair zit gooit hij nogmaals in. Niet veel later stuiterd de top weer en hangt nummer 4 voor hem.

Tja als ze toch willen bijten......snel tuig ik mijn hengel weer op en beaas mijn hair met smac. Even later staan twee hengels gebroederlijk naast elkaar in de steun slechts een meter van elkaar liggen de lijnen net voor onze voeten in het water. Binnen 20 minuten vangen we ieder nog een barbeel bij. 7 stuks in dit kolkende water, we blijven ons verbazen over deze rivier. Het valt een tijdje stil als Harold rond 15.15 uur zegt om half vier te willen stoppen. Dan probeer ik nog even een pellet zeg ik en monteer er twee op de hair. Net buiten het stille gebied achter de struik gooi ik in en begin weer met inpakken. De vele bladeren zorgen ervoor dat mijn hengel binnen de minuut helemaal krom staat door de lijndruk. Toch laat ik de lijn liggen. De steun blijft nog net staan. De top verraad kleine tikjes net als voorheen bij Harold. Ik wacht nog en paar tikje af als duidelijk blijkt dat het vis moet zijn. Aanslaan hoeft niet meer ik heb meteen contact met de vis. Deze barbeel geeft gelukkig wel een beetje tegengas. Tot nu toe zijn de drills helemaal niet spectaculair geweest. Dat viel ons erg tegen vandaag gezien de harde stroming. Toch duurt ook deze drill niet lang en even later kunnen we al scheppen. De pellets zijn ook helemaal verpakt in de troep. Ondanks dat pakte de barbeel het aas toch... Het is half vier en gooi nog een keer snel in en wil mijn spullen naar de auto brengen. Maar de top staat al flink te stuiteren en de volgende barbeel heeft het aas al weer gepakt.

de smac hadden we goed verstopt..............

Stek 9 laat ons ook vandaag niet in de steek...Ondanks alles hebben we er vandaag weer 9 hier. We hopen eindelijk vandaag dat getal te kunnen breken en hier nummer 10 te vangen. Ondanks dat we moeten gaan proberen we het nog zeker een half uur maar wat we ook proberen stek 9 blijft voor ons stek 9.

We hebben wederom een prachtige dag gehad met een schitterend aantal barbelen zeker gezien de omstandigheden. We hebben zelfs twee barbelen gevangen die kleiner waren dan 50 cm. Dat hadden we niet eerder meegemaakt op deze rivier. Ze zijn hier meestal 59 of 62 cm. Met slechts heel af en toe een uitschieter naar 67 cm. Met een lekker gevoel rijden we even later de Ardennen dorpen weer door op weg naar de snelweg. We verlaten het Lavengebied weer en kijken nu al weer vooruit naar de volgende sessie. Deze stek blijft ons boeien. Van de 10 aanbeten die we kregen hadden we er 9. Vandaag viste we met onderlijnen van 50 cm en dat ging goed. We verspeelde een kleine 15 onderlijnen. Ook vandaag was het steeds de haak die vast zat. We pakken het plan op om komende zomer een keer te gaan snorkelen daar, om te kijken wie of wat dat vastzitten veroorzaakt. Ik weet dat er een soort van betonnen matten liggen waar punten aan zitten die omhoog staan. Of we dus ook in het water kunnen lopen is nog de vraag.

de barbelen waren erg dik vandaag

Het was weer zo'n dag vandaag, eentje die we weer niet snel zullen vergeten. De Ardennen blijven ons verrassen, steeds moeten we ons aanpassen aan de omstandigheden. Toch krijgen we steeds meer grip op deze rivieren.

Op de terugweg komen we weer door Luik en rijden daar langs de Maas. Die stroomt ook flink en het valt ons op dat er helemaal geen vuil aan de oppervlakte drijft. In de Ourthe is vandaag toch weer ergens een eiland ontstaan....

 

Alle lezers prettige feestdagen en een gelukkig, gezond en visrijk 2012 toegewenst.