week 4

barbeelstrijd van de bovensteplank

 

De afgelopen weken heb ik enkele keren gevist op de Ourthe en Ambleve. Zoals Leon vol trots vertelde in zijn laatste verslag hebben we zijn methode van vissen overgenomen. Voor mij was het in het begin erg wennen. Niet zozeer de manier van vissen, wel het herkennen van de aanbeet. Soms kreeg je 2 aanbeten in slechts 5 uur... Dit vergt uiterste concentratie en je moet steeds erg allert zijn. Pas na de januarie sessies waarin we veel aanbeten krijgen, heb ik eindelijk het goede gevoel. De techniek heb ik onder de knie en nu kan ik ook genieten van deze manier van vissen. Het constant kijken naar je top is verleden tijd. Nu sta je gewoon wat rond te kijken en zie je pas wat er om je heen gebeurd....

Zoals bekend vis ik de laatste 2 jaar met erg zware montages, korven van 240 gram zijn daarbij normaal. Mijn montage is een vrijloop systeem, waarbij een tube en sleeve mijn afhouders zijn. in diverse verslagen en artikelen op deze site kun je de multiefunctionele montage terug vinden. Toen ik vorig jaar in contact kwam met Leon viste ik de eerste keren dus gewoon op mijn manier. Telkens succesvol, steeds ving ik mijn barbelen. Als mijn hengel weer eens tegen de steun aan stond keek ik vaak vol bewondering naar zijn manier van vissen. Steevast de hengel in de hand...de top naar de hemel wijzend...en alles opnemend wat er ronddom hem gebeurde... In volle concentratie, liet hij zijn lood regelmatig een stukje rollen. Steeds maar weer de paar meter afvissen waar hij dacht dat de barbeel zich ophield.

een kleine aanpassing, een grote verandering.

Het was voor mij een uitdaging om zijn manier van vissen ook te gaan proberen. In eerste instantie deed ik dat met mijn eigenste montage. Een vrij lange onderlijn en het vrijloop systeem. Binnen een paar uur was ik erachter dat deze manier van vissen me niet veel zou opleveren. Vissend met de hengel in de hand krijg je vaak een paar tikjes en daar moet je op kunnen slaan. Leon vist steevast met een vastlood systeem en de barbeel haakt zich bij hem als het ware zelf. Door een kleine aanpassing op mijn montage kreeg ik hetzelfde effect. Ik hoefde daarbij niets om te zetten. mijn enigste aanpassing was een loodhagel te plaatsen kort achter mijn tube, zodat de runring niet meer over de hoofdlijn kon bewegen. Hierdoor kreeg ik ook een vastlood systeem en haakte de barbeel zichzelf. De onderlijn werd ingekort naar zo'n 60-70 cm. Het gevoel en systeem heb ik nu onder de knie. Het is een fantastische manier van vissen. Wel erg intensief en vermoeiend, maar om die aanbeten te kunnen voelen in je hand en daarop meteen te moeten reageren......grandioos!! De barbeelaanbeten zijn niet zoals ik gewend ben op de grote rivieren met meteen een harde run of flinke rukken op de top. Nee, het zijn minuscule tikjes, soms maar twee of drie die je moet onderscheiden van het rollen. Maar zeker niet minder spektaculair om te doen en te voelen !!

Ik wil natuurlijk meer....en ga deze techniek komend jaar ook uitproberen op de kribben aan de Waal en IJssel. Vissend op deze manier zie ik op die twee rivieren ook mogelijkheden. Of mijn gedachte kloppen?? Over een paar maanden weet ik het....

Fanatiekelingen.....of gewoon gretig....

Afgelopen zondag bespraken we de plannen voor aankomend weekend. Iedereen had plannen en Leon zou een keer alleen op pad moeten gaan. Ik maakte me op voor een rustig weekendje...totdat er op donderdag in mijn mailbox twee berichten zaten...Harold had zijn plannen gewijzigd en kon zaterdag wel vissen en ook Tim kon zondag toch gaan vissen. Of ik toch zin en tijd had om mee te gaan... In plaats van een relaxed weekend zou ik nu twee maal de 320 kilometer moeten afleggen... Voor de zaterdag had Leon een prachtige stek voor ons in het vooruitzicht. Leon bepaald zijn stekkeuze altijd aan de waterstand. Deze zaterdag zou de Ambleve een waterhoogte hebben die op een bepaalde plek prachtige barbeelstrijd zou opleveren. Als we dan toch wilde gaan...moesten we het maar eens op deze stek proberen... Als ik iets geleerd heb de laatstse weken dan is het zijn advies blindelings op te volgen. Dik 25 jaar ervaring op de Ardense rivieren van Leon en zijn vader kun je beter niet uit de wind slaan....

En zo togen Harold en ik zaterdagmorgen naar deze stek. Als we rond half 8 's morgens aanrijden regend het in brabant....een uur later in Maastricht regend het nog steeds. De temperatuur is ondertussen van 3 naar 1 C gezakt. Net na Luik regend het nog steeds en is de temperatuur inmiddels 0 C...Nog geen 2 kilometer verder sneeuwt het zijn best. Alles is daar al wit met een paar cm sneeuw. Aangekomen op de stek zien we dat de waterstand precies zo is als Leon beschreven heeft. We maken ons op voor een mooie visdag....De eerste twee uur staan we in de sneeuw en de rest van de dag in de miezerregen.....Toch is dit vandaag niet onze grootste vijand. De eerste 4 inworpen kosten me 4 onderlijnen. Ook Harold zit een paar keer vast en lacht me na 10 minuten toe dat het hem nog niets gekost heeft en hij steeds alles terug krijgt.... De stroming is redelijk hard te noemen. Gewichten van 80-100 gram zijn vandaag nodig om het aas goed aan de bodem te houden. Meer dan 1 meter water is er niet vandaag. We zijn amper een half uurtje aan het vissen als ik aan mijn laatste onderlijn begin... het is niet te bevatten maar bijna elke inworp zitten we vanaf die tijd meteen muurvast. Naast een paar complete montages kost het ons deze dag ook nog eens een kleine 50 haken !! Er zijn momenten bij dat we gezamelijk een nieuwe haak aan de onderlijn knopen, ingooien en meteen weer vast zitten om dan amper 1 minuut later weer gezamelijk zitten te knopen....

Waanzin zou je denken...dat was het eigenlijk ook. Wat ons dan toch steeds weer deed doorgaan en opnieuw een haak pakken?? Leon had ons spektakel van de bovenste plank beloofd met deze waterstand...en dat was nog erg zacht uitgedrukt.. Op de momenten dat we niet vastzitten en een paar meter kunnen driften krijgen we steeds mooie aanbeten gevolgd door waanzinnige spurts van de barbelen. De vissen blijven daarna in de volle stroming hangen, doken naar de bodem, zwommen tegen de stroming in om daarna gewoon weer met de stroming mee weg te zwemmen van je. Dit met een ongeloofelijke kracht die ik nog niet vaak heb gezien bij deze krachtpatser. Zoals we het vandaag beleefd hebben mag ik wel zeggen dat dit het ultieme barbelen is geweest ! De schitterende drillen die we mochten beleven, de sterke spurts in deze stroming, maakte het dat we ware topsport hadden. Vandaag hebben we de barbeel in zijn opperste kracht mogen beleven en dat was een schitterende ervaring. In totaal mochten we 12 van die geweldige gevechten leveren. 3 keer loste de barbeel halverwege, telkens was de haak niet goed gezet en spuugde hij het stukje smac weer uit. De andere 9 konden we wel tot een goed einde brengen. Deze magnefieke spektakelstukken zorgde ervoor dat we vandaag onverstoorbaar haken bleven knopen.... Ik kan je verzekeren het was elke knoop en haak meer dan waard!!!

De rivieren in de Ardennen blijven ons dit jaar verbazen. Na de 9 sneeuwbarbelen op 2 januari hadden we zoiets van wat kan ons nu nog overkomen...Vorige week kwamen daar nog eens 14 hoogwater barbelen bij...en na zaterdag hebben we kennis kunnen maken met barbelen in hun opperste element....Leon bedankt !!

 

Zondagmorgen reis ik met Tim wederom af naar de Ardennen. Leon heeft een nieuwe stek op het oog. Diep in de nacht ontvang ik een smsje van onze linburger dat de bokalen nog steeds gevuld worden....hij komt een paar uur later....

Daarop besluiten we terug te keren naar de stek van de dag ervoor. Benieuwd naar het effect van het achtergelaten voer, rekenen we ons stiekum rijk qua vangst...het eventuele materiaalverlies nemen we voor lief..Aangekomen op de stek zie ik dat de waterstand nog hetzelfde is. Voor de zekerheid gooi ik alvast een paar handen kleine pellets stroomopwaarts. Aangekomen aan de waterrand zie ik dat het water kraakhelder is geworden. Tim wil vandaag zijn nieuwe centerpin een vuurdoop geven en ik knoop voor de zekerheid een langere onderlijn. Ook dat doen we vandaag weer vaak, knopen...Het vangen gaat erg moeizaam. Het water is niet alleen erg helder geworden in amper 16 uur tijd, maar ook de stroming is een stuk minder hard. We weten er 3 te vangen en enigszins teleurgesteld rijden we later in de middag doorweekt van de regen naar huis. We zijn snel verwend. Te verwend...Het is beter om vanaf nu elke week een ander stek te bevissen, dat houdt ons scherp en gretig....

 

 

 

Hey!

Vandaag na 7 weken eindelijk weer eens met de hengels op pad. Samen met mijn dochter richting de Ourthe gereden. Tot mijn verbazing had het daar zowaar gesneeuwd! Rond 10.00uur start ik met vissen op een toch fiks stromende Ourthe. 80gram blijft al nauwelijks liggen, terwijl ik daar normaal met 20 of 30 gram vis. Na een uur zonder aanbeet probeer ik het ook met een tweede hengel voorzien van een pellet. Ook het tweede uur geen teken van leven. Rond het middaguur besluit ik om te verkassen. Eerst nog een dorpje in om in een grandcafe een warme hap naar binnen te werken.

Rond 13.00uur kom ik op stek 2 aan en heb ik nog een 1,5 uur om te vissen. Meteen begonnen met voeren.....1 hengel in de steun met smac en de andere in de hand met een pellet.

De visserij is taai en ik krijg er steeds meer een hard hoofd in. Tegen 14.30uur heb ik de hengel met smac al opgeruimd en besluit ik om nog 1 keer in te gooien met de pellet....en zo waar voel ik uit het niets een aanbeet en kromt de hengel zich.....het schepnet kan weer uit de auto en mijn dochter weet de vis te scheppen! Gewoon nog vangen op de laatste inworp.....zoooooo kicken!!!! Na een heerlijk dril kan ik weer eens met een barbus (58cm) op de foto...en dat was al meer dan 10 weken geleden..

Kan me bijna niet meer herinneren dat ik zo blij was met een vis...heerlijk gewoon!!

groet,

Big smile Nikos B.

 

voor de bijdrage van leon deze week klik hier