week 7

Smeltwater.....

 

Wel...niet...wel niet....al een paar dagen spookt het weer... Het is al weer een paar weken geleden dat we er op uit trokken en de vooruitzichten qua weer zijn goed. Alhoewel...op zaterdag en zondag temperaturen van 6-7 C maar wel buien en op maandag een zonnige dag met in de nacht weer ineens 4 C vorst. Wat is dan wijsheid... Het verstand zegt niet gaan er is nog teveel smeltwater en dat is nooit goed. De vis ligt dan stil... De grafiek van de afvoersnelheid laat duidelijke pieken zien over de hele dag. Dan weer een afvoer van 50 m3 per seconde en een paar uur later weer 35 m3, zakkende naar 25 m3 en plotseling weer stijgende naar 50 m3. Zeer koud smeltwater dus....en dan weet je van te voren al dat het en zeer taaie dag gaat worden die grote kans kan eindigen in een blanksessie. Om daar 350 kilometer voor te rijden.... Wel niet wel niet en uiteindelijk wint de drang het toch van het verstand.........

Maandagochtend wordt het...de dag dat het ons beide het beste uitkomt. Harold is om half 8 present en al snel gaat het richting het altijd warme zuiden.... Als we wegrijden is het -3C en dat blijft het totdat we bijna in Maastricht zijn. Ondertussen is het daglicht geworden en we rijden al een tijdje met een strak blauwe lucht en een lekker zonnetje. Maastricht is 0 C. Maar met de grens veranderd ook meteen het uitzicht. In België kennen ze vandaag geen zon schijnbaar. Het is bewolkt, grijs en grauw... Toch kan het nog erger...net na Luik wordt het mistig em zeer laaghangende bewolking...en veel sneeuw op en langs de weg. Het wordt met de kilometer grauwer en weer kouder.....- 3 C.

Als we arriveren aan het water is de eerste aanblik zeer goed. Er is een mooie stroming en een goede waterstand en ook is het water vrij helder. Het is er alleen ontzettend koud.... Toch ligt de montage al snel in het water en meteen met de eerste meters drift verdwijnt ook de angst van een moeizame dag. Het voelt heerlijk aan en meteen zijn de verwachtingen weer hoog en de gedachte van smeltwater verdwijnen als sneeuw voor de zon........... Het kan soms vlug gaan..

mooi aanblik van de rivier.

Harold begint met lunchmeat en ik doe een pellet aan de hair. De molen voelt zeer koud aan en ondanks de handschoenen voel ik met de minuut de kou verder in mijn vingers trekken. Na een paar minuten zijn ze helemaal gevoelloos en doen ze heel zeer. Op zijn brabants verrekes zeer! Dit waren ook een paar nieten van de dagen ervoor want ik weer donders goed dat het er heel koud is en dat dan de vingers gaan tintelen van de kou en helemaal strma worden. Maar ja die drift hé... het lood wat een beetje huppelt over de bodem en dat gevoel in de top van de hengel...Tenminste als je niet vast zit want het is vandaag zo'n dag. Veel vastzitten en in de korste keren ben ik al een 6-7 onderlijnen kwijt. Harold kan de eerste 2 uur vissen met dezelfde onderlijn. Zoveel verschil kan er zijn op dat stuk rivier.....we weten het en nemen het voor lief. De laatste 2 keer kostte het mij bijna geen onderlijnen maar vandaag ben ik aan de beurt....

het water was vrij helder.......

We zoeken overal naar de barbeel in de eerste 3 uur maar krijgen helemaal geen beet. De rivier is ter plekke een kleine 40 meer breed en we hebben ruim 300 meter helemaal uitgekamt op zoek naar de school barbeel die er ongetwijfeld ligt. Toen we aankwamen hadden we een gewicht van 90 gram nodig om mooi te kunnen driften. Na een paar uur zakte het water en ook de stroomsnelheid nam af. Daardoor was 70 gram al voldoende. Even na het middaguur brak de grauwe sluier en kwam al snel de zon door. Dat voelde een stuk beter maar toch bleef het bitter koud. Harold stelde voor om naar de overkant te rijden om het daar te proberen maar ik zag daar eigenlijk het nut helemaal niet van in. Hetzelfde stuk rivier bevissen vanaf de andere kant... Dik 1,5 uur later en nog steeds geen stootje op de hengeltop verder zagen we de nutteloze missie van vandaag in. In de zon ging het nog wel maar zeker in de schaduw bleef het bitterkoud met zeer gevoelige vingers. Toch maar even naar de overkant opperde Harold weer dan staan we in ieder geval in de zon. Ik bleef er het nut niet van inzien maar besefte ook dat het aan deze zijde niet zou uithalen. Het is nog net geen 13.00 uur en eigenlijk te vroeg om in te pakken.

de totaal onverwachtte barbeel......

Een klein kwartiertje later staan we aan de overkant en het voelt alsof we in een kompleet ander wereld zijn beland. Vanuit de auto naar de visplek is amper 40 meter lopen maar daar aangekomen laat ik tegelijk met mijn spullen ook mijn jas van mijn lijf vallen. Het spreekwoord zegt dat scheelt een jas maar hier is zeker 2 jassen eerder van toepassing. Wat een wezenloos verschil de zon in je rug of in je gezicht...... De koude beetloze uren van net daarvoor zijn vergeten en vol goede moed gooi ik voor de eerste keer in. Vast....onderlijn kwijt. De tweede worp kan ik een paar meter driften als ik weer vast zit...onderlijn kwijt. En ook de derde worp voel ik dat ik kort na het inwerpen weer vast zit. Ik probeer los te komen en verzend gelijk een gebed naar een paar goden... Welke me gehoord heeft weet ik niet maar na een paar flinke rukken kom ik los en wil indraaien omdat de onderlijn toch wel weer gebroken zal zijn. Maar tegelijkertijd voel ik kopschudden en roep verbaasd vis!! Meteen komt er aan de oppervlakte een vis boven die raar blijft schudden. Mede door de stroming en het kopschudden neemt de vis een 30 tal meters. Ook door de schittering van de zon zien we niet veel. Een minuutje later weten we dat het toch barbeel is en verbaasd pak ik hem uit het water. Amper 6 meter uit de kant werd mijn aas gepakt. Zo pakt het verkassen naar de overkant al heel snel goed uit. Binenn 10 minuten barbeel!!

niettemin was het genot van de vangst groot

Toch blijf ik meer verbaasd over het verschil in temperatuur. Voor het gevoel scheelt het zeker 15-20 C. Kort na de aanbeet doe ik toch maar weer mijn jas aan ik ben nog niet helemaal verlost van mijn verkoudheid. Gelukkig hoef ik niet steeds naar de top te kijken, die is toch niet te zien....we kijken alleen maar in de schittering van de zon. Harold staat nu op de plek waar de barbeel gevangen is en ik ga een stukje verder in het gras zitten. Het grote warmteverschil, de schittering van de zon steeds in je ogen, de kou van de hele ochtend, wie de dader is weet ik niet maar de oogjes worden klein, het hoofd nog zwaarder en niet veel later lig voor pampus...Hengel in de hand....je weet nooit. Heel even ben ik in dromenland als ik een camera hoor klikken...

even proberen of je vertikaal ook uit de hand kunt vissen................

Dat korte dipje was toch voldoende om er weer tegen aan te kunnen. De stroming is ondertussen nog meer verminderd en omdat ik aan deze kant zo vaak vastzit besluit ik het weer te proberen met het andere loodsysteem. Probleemloos kan ik nu wel nog een kleine 2 uur vissen. Het kost me nog slechts 2 onderlijnen. Het grote voordeel van dit systeem blijkt weer, ook weten we nu na een 10 tal sessies dat er ook een nadeel aan kleeft. We kunnen niet zwaarder vissen op deze manier dan met 80 gram. Niet kunnen mogen we het niet noemen. Het is natuurlijk mogelijk om met zwaarder lood te vissen maar dan moet het materiaal in diameter aangepast worden en we zijn bang dat dan het effect teniet gedaan wordt. Wat we geprobeerd hebben? Zoals misschien nog bekend heb ik tijdens mijn laatste ontmoeting met Bart Serreyn iets van hem gekregen wat hij zelf gemaakt had. Niet ontwikkeld wel nagemaakt. Tijdens een vissessie van hem aan de Ourthe zat hij op een stek waar hij in korte tijd zeer veel lood kwijt raakte. Binnen enkele uren was hij echt alles kwijt. Hij wist dat er in het dorpje een dierenzaak was met hengelspullen. Er zat voor hem niets anders op dan lood te kopen. In de winkel vertelde hij het probleem en de eigenaar wist ervan en had een oplossing voor hem. Een soort van tonkloodje. Het was een wartelloodje wat in een plastic buisje was gelijmd. Dat buisje was ca 20 cm lang en aan de bovenzijde voorzien van een dopje met daarin een ringetje. De lucht in het buisje zorgde ervoor dat dit rechtop bleef staan. Als je eraan trok kwam met meteen los. Ook als het tussen de stenen was beland kwam het meteen los. Hij verkocht ze om die reden al jaren, nadeel was ze waren niet zwaarder dan 30 gram... Ik had ze zelf ook al eens gezien in een winkel en ook daar waren ze tot 30 gram. Bart was na thuiskomst meteen gaan zoeken naar het gebruikte materiaal en was aan het experimenteren gegaan met zwaardere gewichten. Zo had hij er diverse gemaakt tot 80 gram. Een kleine aanpassing van diameter slang vergde het wel maar het effect bleef hetzelfde. Deze loodbuisjes om ze zo maar even te noemen had hij tijdens zijn laatste bezoeken aan de Ardennen wel steeds bij maar om één of andere reden had hij ze nog niet ingezet. Terwijl hij bij onze laatste ontmoeting toch erg veel lood verspeelde.......Tegen het einde van de middag toen ik al ingepakt had liep ineens naar zijn auto en liet me de buisjes zien. Ik ben nadien ca 15 keer naar de Ardennen geweest en elke keer heb ik ze ingezet. Tot een bepaalde afvoersnelheid kan ik de buisjes inzetten en het werkt verbluffend goed!! Helaas voor Bart kan ik het hem niet vertellen, slechts 4 dagen na onze laatste ontmoeting komt hij om bij een bedrijfsongeval.

de beproefde tonkloodjes, met de groene als gekocht voorbeeld

Natuurlijk ben ik thuis ook aan de slag gegaan, net als Harold overigens en die kwam al snel tot de conclisie dat een gewicht van 80 gram het maximum was. Bij 100 gram kwam het buisje niet meer rechtop te staan maar bleef het liggen. De lucht was niet genoeg meer om het rechtop te houden. Dikkere diameter luchtslang is in onze ogen niet geschikt ook in verband met de weerstand die het onder water teweeg brengt. Wel zijn we verder gegaan met de ontwikkelling van het buisje en momenteel gaan we kijken of we via een aanpassing ook tegelijk wat voer kunnen brengen......

simpel maar zeeeeeeeeeer doeltreffend!!

Terug naar gisteren.......Na die snelle aanbeet die we kregen bleef het verder zeer stil. Het enigste waar we nog een paar uur van hebben genoten was de warmte van de zon. Terugrijdend naar huis besefte we dat er nog slechts 1 weekend is voordat er op de Ardense rivieren het gesloten seizoen weer van kracht komt. Nog slechts 1 mogelijkheid waarna we een paar maanden moeten wachten..... Gelukkig kunnen we binnen niet al te lange tijd weer barbeel verwachten op de Waal. In de laatste 6 dagen is de watertemperatuur met 2 C gestegen tot nu 2.3 C. Het is nog niet veel maar het begin is weer gemaakt. Zodra de temperatuur rond de 8 C is kun je weer barbeel verwachten. Zeker de eerste weken zal het nog buffelen zijn op de kribben van de Waal en IJssel voor die ene aanbeet. Tenminste als de waterstand gunstig blijft........de kribben liggen nu nog boven water. De verlaagde kribben zijn niet bereikbaar en de werkzaamheden daaraan zijn ook weer hervat. Momenteel zijn de kribben rondom Ochten aan de beurt. Gelukkig worden er na Tiel weer veel kribben gespaard zodat er toch nog grote stukken waal bereikbaar blijven voor de barbelvisser. Het traject Nijmegen - Dodewaard is helaas onbevisbaar geworden voor de barbeelvisser. Gelukkig zijn we niet de gehele Waal kwijt zoals in eerste instantie de plannen waren. Nog een paar weken en we kunnen weer genieten aan de Waal en IJssel!!