week 39

Nog redelijke vangsten..

 

Afgelopen wekend was het nog prachtig weer op de meeste plaatsen. Toch heeft de buitentemperatuur ook zijn weerslag op de watertemperatuur. Deze week zakte het naar bijna 14 C in een paar dagen. Het gaat hard nu. Dat heeft natuurlijk ook zijn weerslag op de vangsten. Niet alleen wordt er nu al minder gevist op de barbeel, ook de verlaagde kribben zijn niet meer bereikbaar. Dat scheelt weer stekken en info. Naast het blanken wordt er ook nog op bepaalde stekken goed gevangen. 3-7 stuks zijn er nog mogelijk. Zuur als je al een tijdje zit te blanken, maar de stekkeuze is momenteel erg belangrijk aan de Waal en IJssel. Op de kleinere rivieren worden ook mooie barbelen gevangen. De Roer en Grensmaas zijn het hele jaar door goed voor barbeel.

Langzaam maar zeker komt er een einde aan het barbeelseizoen op de grote rivieren. de Waal heeft zich goed hersteld van de dip van de afgelopen 2 jaar. Op de IJssel was het op grote stukken hopeloos met de barbeel. Rivierdonderpadden worden nu op de Waal veel minder gevangen terwijl die juist op de IJssel een ware plaag zijn dit jaar. Welke lengte er nu ook gevangen wordt de barbelen zijn allemaal mooi kogelrond. Niet alleen hier maar ook elders....

 

 

Een paar maanden geleden kreeg ik van Kees Kempenaar een mail of ik weer zin had om een paar dagen de Po te bevissen in Italië. Daar hoefde ik geen seconde over na te denken en de beoogde datum was goed. Afgelopen dinsdag zocht ik de plaatselijke stek op via internet om het weer te bekijken. 25- 28 C en op zaterdag en zondag kans op regen... geen slecht vooruitzicht dus..

Donderdagmiddag tegen half 2 vertrekken we om via Munchen, Innsbruck de Italiaanse grens over te steken. ;s Nachts rond 1 uur staan we voor ons hotel en hebben we er iets meer dan 1200 kilometer op zitten.. Snel zoeken we onze kamers op om de volgende dag op tijd aan het water te kunnen zijn. Kees heeft een vroege afspraak en zet mij eerst af aan de Po om zelf later rond 12 uur terug te zijn. Door zijn drukke werkzaamheden heeft hij dit jaar erg weinig kunnen vissen en hij heeft zich enorm op deze trip verheugd.... anders ik wel... Na het eerste bezoek aan de Po vorig jaar waar we onder tropische omstandigheden goed barbeel vingen, was ik gebrand terug te keren. De eerste keer werden veel barbelen gemist omdat de korf steeds in de klei bleef steken. Ter plekke is er aleen maar klei in en rond de Po. De zware korven van 200- 240 gram die zeker nodig zijn om de montage op de plek te houden, zakken steeds in de klei nadat ze de bodem raken. Door de schuivende montage nu om te zetten naar vastlood hoop ik dat de barbeel bij zijn aanbeet de korf meteen los trekt.

Rond 10 uur vrijdagmorgen vliegen de eerste korven met droge pellets en grondvoer naar de visplek. Voor de zekerheid heb ik eerst een paar proefworpen gemaakt om te kijken waar de korf uiteindelijk terecht komt. Ook nu weer verkijk ik me enorm op de stroming en komen de korven erg dicht bij de kant te liggen. Net als afgelopen jaar vis ik nu weer in de diepe geul die we toen vonden. De stroming is er harder dan de oppervlakte laat zien. De korven worden schuin weggedrukt. Ik maak mijn voerspoor dan ook een paar meter uit de kant en hoop dat het goed uitvalt. 7 minuten duurt het als de eerste barbeel al gehaakt wordt. Missie al geslaagd!! Een kogelronde 60+ barbeel kan ik even later uit het water pakken. Met moeite krijg ik mijn hand om de nek... Nadat de barbeel terug zwemt leg ik voor de zekerheid het schepnet maar klaar. Een half uurtje later komt nummer twee naar boven. Deze barbeel geeft optimaal weerstand en de dril duurt langer dan ik verwacht had. Met 72 cm weer een beste maat. Deze kan ik niet met mijn hand pakken en ook tijdens het onthaken moet ik hem neerleggen op de mat.

Het valt me al meteen op dat de twee barbelen niet bloeden tijdens het onthaken. Vorig jaar was dat heel anders en bloedde alle gevangen vis enorm. Ik schreef dat toen toe aan de zachte bodem waardoor de lippen van de vis niet hard konden worden van de eelt. Ik kan nu al zeggen dat alle gevangen barbelen deze trip niet 1 druppel bloed gelaten hebben.... de theorie van de zachte lippen gaat dus niet op....

Tegen 12 uur vang ik nummer 5 en ook deze is kogelrond ondanks dat hij net iets meer dan 40 cm lang is. Ik heb tot nu toe 6 aanbeten gehad en alle 6 keren werd de korf zoals verwacht mee getrokken door de barbeel. De omschakeling naar vastlood systeem werkte perfect!! Van 12 tot 3 uur worden de beetmomenten minder en vang ik er nog 5 bij. Net voor 15.00 uur arriveert Kees ook en kan hij eindelijk ook gaan vissen. Ook bij hem duurt het slechts 10 minuten voordat hij de eerste aanbeet krijgt en verzilvert. Het lijkt er verdacht veel op dat de barbelen op hem gewacht hebben. Kort nadat hij de eerste vangt komen ze echt los en vangen we er in een paar uur 17 barbelen bij, de meeste zijn 60+ en allen kogelrond.

We eindigen de dag met 27 stuks en vangen alleen maar barbeel. Daar waar we vorig jaar ook erg veel brasem bijvingen en roofblei, karper en meerval, vingen we deze dag helemaal geen witvis erbij. Een 50 tal meter verder stonden 2 italianen te vissen met een bolo hengel. Ze viste met made en elke inzet leverde vis op. Gemiddelt vingen ze elke minuut vis, de hele dag door. Aan de vorm kon ik zien dat ze ook een paar mooie barbelen vingen, naast dikke brasems. Ook vingen ze veel voorn zo te zien... Toen ik een tijdje ging kijken van dichtbij bleken het geen voorns te zijn maar barbelen van een cm of 15.....

Volgende keer ook maar eens made proberen..... Nu hebben we ze allen gevangen aan pellets. Kaas en smac waren niet erg geliefd... na 17.00 uur komt het water een cm of 15 omhoog. Er zal wel ergens een flinke bui gevallen zijn zeggen we..... Net voor de schemer invalt om 19.00 uur zitten we weer in de auto op weg naar het hotel. In amper 15 minuten is het er aardedonker.... Net voor we vertrekken komt een plaatselijke visser kijken en hij ziet nog net dat we enkele scheppen pellets op de visplek deponeren. Hij wil er de volgende dag ook komen vissen en zegt dat hij er voor 7 uur al is... we besluiten geen risico te nemen en zetten de wekker op 5 uur. Om half 7 begint de schemer en dan willen we ter plekke zijn.

de witte Po

 

Als we nog ruim in de schemer arriveren zien we dat we de eerste zijn en dus weer gebruik kunnen maken van onze aangevoerde stekken. Vol verwachting brengen we de spullen naar het water. Kees hoopt in deze drie dagen 100 barbelen op de kant te krijgen. We hebben nog 2 x 12 uur vistijd daarvoor en dat 2 dagen lang. Als ze daar los zijn is er veel mogelijk dat ondervonden we afgelopen jaar...... Maar binnen een paar tellen verdwijnt alle hoop. Het water is nog een cm of 15 gestegen. dat is niet het ergste, het is ook helemaal wit...melkwit. Binnen een paar minuten staat mijn steun en ligt de eerste montage al op zijn plek. Als de snelle eerste aanbeet maar volgt is er niets aan de hand, verkleuring van water wil niet zeggen dat je geen beet krijgt.... Aan de gehele oppervlakte rolt enorm veel vis. Over de gehele breedte van de Po springt en rolt er constant vis. Ook Kees heeft al snel zijn eerste montage erin liggen. 5 minuten later weet ik al wat we 4 uur daarna moeten constateren.... in 4 uur tijd met 4 hengels niet één enkele aanbeet te zien. Ook nu weer een stuk verderop 2 Italianen die met de bolo vissen en ook zij krijgen geen stootje....

Daar staan we dan ruim 1200 kilometer van huis. Tot overmaat van ramp begint het ook nog te regenen en veranderd de oever in een glijbaan van klei.... de vooruitzichten zijn niet gunstig. De witte stofdeeltjes die nu in het water zweven zijn de volgende dag echt niet bezonken..... Er zit niets anders op dan op te breken en richting huis te keren.... Bij het hotel zoeken we op internet of er nog mogelijkheden zijn voor barbeel in de buurt. Rond Milaan stroomt de Fiume Chiesa met mooie donkere barbelen zoals we op de foto's zien. Veel dichterbij loopt de Syl en volgens de info zit daar ook veel barbeel. Een uurtje rijden en even om Venetië heen vinden we de rivier. Hij is licht blauw van kleur en stroomd niet echt hard. langs de kant zijn de eerste meters begroeit met planten. Deze staan vrij recht in het water.... we rijden een paar uur rond op zoek naar een geschikte stek. Gelukkig treffen we rond 3 uur een visser aan. Ook deze is met de bolo aan het vissen. De diepte geeft aan dat er ruim 4 meter water staat. Ook hier is de stroming minimaal... De goede man weet te vertellen dat er veel meer karper wordt gevangen dan barbeel. Deze zijn maar sporadisch. Dat verraadde de stroming al.... Hij weet wel te vertellen dat een 30 tal kilometers terug de rivier smaller wordt en ontspringt. Ook weet hij dat onze vergunning geldig is in deze streek..

mooie stroming maar geen vis

Een half uurtje later staan we bij een smal stuk van de rivier. De eerste aanblik is erg goed. Veel stroming, neringen en niet onbelangrijk grind bodems. Het water is hier een stuk helderder en ondieper zodat we net de bodem kunnen zien. De Syl is hier amper 10 meter breed en snel leggen we een voerspoor aan op twee plekken. Stille getuigen van visdraad op 6 meter hoogte aan een electriciteitskabel, visdraad in de bomen en op de grond geven ons hoop op vis. Het eerste uur blijven we beetloos en eigenlijk is ook hier de moed ons al in de schoenen gezakt.

Ook nu weer miezert het al weer een tijdje, en net als we besluiten om in te pakken stopt er een auto. Met veel drukke gebaren probeert de man ons te vertellen dat we hier helemaal niet mogen vissen. Het schijnt in deze streek een gesloten seizoen voor alle vis te bestaan. Als hij even later naderbij komt legt hij rustig alles uit. We overleggen even.... toch snel naar Milaan en daar nog even rondrijden of gewoon opgeven en naar huis.... de tegenvaller van de Syl , 3 uur rondrijden en zoeken zonder resultaat in den vreemde doen ons besluiten om terug te keren naar Nederland. Om een vreemde rivier zo te bezoeken kost gewoon enige voorbereiding en daarbij hoort ook goede info. Daarbij kan het goed zij dat ook richting Milaan een gesloten seizoen geldt en moeten we voor die streek ook weer een vergunning pakken.

De Tinico bijna vanaf de bron

Twee dagen eerder dan gepland rijden we richting huis. Zodra we de snelweg opdraaien komt de regen stevig uit de lucht vallen. Stevig doorijden zoals de bedoeling kan nu niet en doen ons besluiten om in Innsbruck te overnachten. De volgende morgen rijden we om 5 uur weg zodat we mooi op tijd thuis zijn. Tijdens de terugweg is het nu droog en kan de gaspedaal flink worden ingetrapt. Kees herinnert zich mooie barbeelfoto's gevangen in de Main. Omdat we die 4 x overgaan besluiten we net voor Frankfurt even de rivier te bekijken. We vinden een mooie plek waar we de auto tot aan het water kunnen rijden. Het is een vrij recht stuk met erg weinig stroming. Er staat slechts een heel klein driftje.... Het is prachtig weer en we proberen het een kleine 2 uur. Eigelijk tegen beters weten in... maar de foto's lieten toch grote barbelen zien van de Main. De main mondt uit in de Rhein. Op die plek zal echt wel wat barbeel de Main ingaan, maar gezien de stroming nooit ver. In ieder geval niet tot de plek waar we zaten... Net voor half drie ben ik thuis en kan ik beginnen met opruimen...

Tis jammer dat we nu niet weten of onze verwachtingen van een kleine 100 stuks in 3 dagen mogelijk was. Dit was helemaal niet voorzien. Ik heb al vaker in gekleurd water gevist op barbeel en steeds succesvol. Dat water was steeds bruin gekleurd. Nu was het wit van de klei en schijnbaar kan de Italiaanse vis daar niet tegen.... net als in het voorjaar Jos Raaymakers, Water van Sant en Jos Essers toen eerder moesten opbreken wegens een erg hoge waterstand ( zeker 3 meter hoger dan nu) hebben we te maken met een enorme tegenvaller. Gelukkig hebben we de eerste dag goed gevangen, wat het leed een beetje vergoed.

berg riviertje met forel nabij Innsbruck

Het was wederom een mooi avontuur, een hele onderneming. We rijden in amper 3 dagen ruim 3000 kilometer om een dagje te kunnen vissen. Gekkenwerk? Als je het een keer gedaan hebt weet je dat het antwoordt nee is! Dat de omstandigheden tegen kunnen zitten moet je in calculeren. In ons fanatisme hadden we dat achterwege gelaten. Het hoort gewoon bij het risico van zo'n trip.

enorme smog rond Frankfurt door de vele uitlaatgassen van de fabrieken

Kees enorm bedankt voor de mogelijkheid. Het is en blijft een hele mooie reis, met erg mooie landschappen. Rest ons niets anders dan het gewoon een keer over te doen ....