Engelse barbelen

Maandagmorgen om half 10 vertrekken we naar Engeland voor een weekje toeren en vissen. Gelukkig kunnen we in Eindhoven opstappen en zijn we snel op de plaats van bestemming. De vlucht zou een uur duren, amper 50 minuten later staan we al in de aankomsthal. Ondertussen is het half 10 gebleven en een paar minuten later staan we al buiten met onze koffers. Even later komt de donkerblauwe auto van Ade al aangereden. We worden snel gemaand in te stappen door de aanwezige politie, we staan in een Kiss and drive zone. Een stukje verderop bij een tankstation kunnen we elkaar hartelijk begroeten. Ook Sonia is meegekomen, de vrouw van Ade, om ons te verwelkomen. Na een korte stop rijden we door, we hebben nog een reis voor de boeg van ruim drie uur. We verblijven samen met de Kiddells in hun caravan die 250 kilometer verder richting Birmingham staat. We zijn net London uit als het begint te regenen. Dat doet het al bijna twee weken in Engeland, ook aan de westkant richting Wales. De rivieren staan er hoog en stromen hard, en de meeste zijn ook nog gekleurd. Het doel waar ik voor kwam ( de barbelen observeren) kan ik vergeten. Meteen een reden om een nieuwe afspraak te maken…

het eigenlijke hoofddoel, observeren.....

 

Na een paar uur rijden, we hebben er dan bijna 200 kilometer op zitten wordt het gelukkig droog. Een tiental kilometer verderop is een picknick plaats waar we een lunch krijgen aangeboden van Sonia. De broodjes zijn heerlijk, zo ook de diverse Britse kazen. Het is hier zelfs onbewolkt en de temperatuur is meteen heel aangenaam. Na een uurtje ontspannen rijden we de laatste kilometers richting caravan. Daar aangekomen pakken we eerst onze koffers uit en drinken we thee. Buiten in de schuur heeft Ade voor twee personen visspullen klaargezet. Hij vraagt me de rugtas en foedraal te controleren. Beide zijn ze heel riant gevuld, deze week kan me niets gebeuren!

Één van de rivieren die ik bevis in Engeland is de Severn. Deze rivier is op te splitsen in drie delen, namelijk de Lower, de middle en de Upper River. In het gedeelte van de Upper River zit weinig vis, maar wel groot. Barbeel, zalm en forel en kopvoorn zul je er aantreffen. De Upper River is helder, ondiep en stroomt hard en zeer smal. In de middle river zit ontzettend veel vis, maar geen grote. Kopvoorn en barbeel is hier te vinden. Het gedeelte van de Middle River is breder ( 20- 30 meter ) en dieper, tot soms 4 meter . In de Lower River huist snoek, snoekbaars ,baars, karper en voorn en brasem. Het Lower gedeelte komt in Bristol uit in de zee. Het water wordt daar zo'n 400 meter breed en 15 meter diep. Niet ideaal voor barbeel. Ook hier niet veel vis, maar wel groot. Wij zitten in het stuk wat de middle Severn heet, deze ligt hemelsbreed 300 meter van de caravan af. Tegen 16.00 uur pakken we onze spullen voor onze eerste trip. Een klein stukje door het bos, een heuveltje op, dan naar beneden, spoor over, door het weiland, dan zijn we er verteld Ade. Als je het zo verteld lijkt het een kort stukje…

kan het Engelser...

De tocht is zeker 1500 meter ! Het heuveltje is een zeer steile, met gladde kleiachtige modder bedekte berg. Het is een klim van bijna 200 meter en 25% steil. Ik weet meteen dat mijn conditie slecht is! Dan volgt een even glibberige afdaling alvorens we bij een spoorlijn komen. Op het bungalow park had ik al een paar keer de locomotief van de trein gehoord. Het was een oude stoomtrein die elke 15 minuten voorbij kwam. En die waren precies om toen we aan het spoor stonden. Bij elke overgang was de machinist verplicht de hoorn te blazen, ze waren allen onbeveiligd. Met een helse schrille fluit naderde hij en even waande we ons in de beginjaren 1900. Net voordat de stoomtrein naderde had ik al een eerste blik op de rivier kunnen werpen.

mijn eerste aanblik.

Het aanblik alleen al was veelbelovend. Op het eerste oog leek het de grensmaas wel met een normale stand. Ook al moesten we nog een kleine 400 meter naar beneden lopen, toch kon ik al diverse stroomversnellingen waarnemen. Het is momenteel druk op het bungalowpark en er zijn veel vissers. Op dit moment is het nog rustig, na 17.30 uur zal het snel drukker worden. Ade heeft hier gisteren al gevist en had er diverse gevangen. Voor de zekerheid had hij op een stek nog eens 400 meter naar links gezeten. Voor de meeste te ver lopen verzekerde hij me.

de eerste avondstek.

De plek was nog vrij. Ade wilde me zo snel mogelijk de eerste barbeel laten vangen. Mijn spullen worden geïnstalleerd, de hengel is al opgetuigd. De Neoteric two tip van Korum is voorzien van de 2,2 lb top. Ook de montage is al visklaar. We vissen deze week voornamelijk met een vrije loop montage. Ik krijg een 180 grams korf aangereikt. Het water is hier ongeveer 1,5 meter diep en stroomt redelijk hard. Het water is zakkende na de vele regenval en licht bruin van kleur. Als het de rest van de week droog blijft kunnen we aan het eind van de week misschien toch de barbelen observeren zegt Ade. Helaas zal het de komende twee dagen nog veel regenen zodat die droom niet doorgaat deze reis. Een 1,5 meter lange onderlijn voorzien van een S3 haak 12 wordt voorzien van een 10 mm pellet halibut van Sonubaits. Natuurlijk heeft Ade hier gisteren toen hij vertrok zijn voer in het water gegooid, en hij verwacht een snelle aanbeet. In het midden van de ongeveer 40 meter brede rivier ligt een grote boomstronk met wat takken. Ade legt uit waar ik moet zijn en gooit een keer in. Net voor de boomstronk is een stil gedeelte, en daar moet ik net overheen gooien.

mijn eerste Engelse barbeel.

Op de tweede inworp wordt mijn top goed kromgetrokken en kan ik aan mijn eerste Engelse barbeeldril beginnen. De slip is vrij hard afgesteld merk ik. Ik houd de hengel uit alle macht tegen, de barbeel mag niet de kans krijgen om achter de boomstronk door te zwemmen. De 30/00 onderlijn is sterk genoeg verzekerd Ade me. Ondanks dat de slip vrij strak staat weet de barbeel toch een paar keer een run te nemen. Wat een strijd geeft hij! Als ik de barbeel voor de boomstronk heb is mijn kust veilig denk ik. Ade roept me toe flink tegengas te geven, want een 30 tal meter verderop ligt een hele rand stenen. Toch krijg ik nog een stevige run te verwerken. Als ik die gepareerd heb komt de barbeel goed mee. Aan de kant neemt hij nog een paar flinke duiken, meer dan een paar meter lijn kan hij niet meer nemen. Na een mooie dril van een minuut of 5 kan ik inderdaad mijn eerste barbeel op vreemde bodem scheppen. Na een klein kwartiertje vissen is een deel van mijn missie al geslaagd!! We laten de barbeel een paar minuten bijkomen in het water voordat we hem naar boven dragen.

steile oevers vindt je langs de hele rivier.

De Severn heeft vele steile oevers, ook deze stek. We nemen wat foto's op de Engelse manier. Dat houdt in geen water op de achtergrond, maar een struik of grasland. Zo hoef je nooit iets weg te poetsen om stekinformatie te voorkomen. En de foto wordt er een stuk rustiger van verteld Ade. Alle aandacht ligt nu op de vangst legt hij uit. De barbeel meet 64 cm en weegt 2350 gram ( 5,18 lb ). Tijd voor een bakkie thee zegt Ade, er zullen er hierna nog vele volgen….de rest van de avond vangen we beide nog twee barbelen bij en tegen half 10 pakken we in, zodat we nog net in de schemer terug kunnen lopen. Het is een lange dag geweest voor iedereen. Normaal vist Ade nog een uurtje door in het donker, maar nu wacht ons nog een warme maaltijd.

aanwijzing achtergrond

 

en het resultaat....

 

Dinsdagavond gaan we naar een stek op de Severn waar snel barbeel te verwachten is. Het is een plek net voor een eilandje wat nu nog net onder water staat. De eerste stenen zijn nu net een beetje zichtbaar, te zien door het ruwe kabbelende water.( De rand waar Ade me gisteren voor waarschuwde!). We maken een voerplek daar waar de stroming net aan de bovenkant van het eiland langs zal gaan. We vissen nu met 12 mm O pellet halibut van Sonubaits. Onze onderlijnen zijn 1,5 meter lang en voorzien van een haak 12 S3 van Korum. De eerste korf is al raak en amper 1,5 uur later hebben we er 10 gevangen. Ade is een goede gastheer en laat mij diverse barbelen drillen en vangen. Vooral de laatste maakt weer indruk op mij, met een geweldig gevecht!

eerst en flinke run op de Neoteric

lange onderlijn

 

 

 

Daarna nemen we een nieuwe stek ca 300 meter verderop stroomopwaarts, net voor een tweede lichte waterval. De rivier is hier smaller en dieper. De hele dag hebben hier mensen gevist en gelopen. Ade ergerde zich hieraan. Zitten op de beste stek en weten helemaal niet wat ze doen! Hij vertelde me dat ze op de eerste stek ook zelden op de goede plaats vissen. Waarom verkassen als je goed vangt? Op de tweede stek weet Ade dat er grotere barbeel zit. Net als op de eerste stek vraagt hij me waar ik zou vissen. Ik observeer het water enige tijd en probeer de barbeelzone te ontdekken. Ik vertel hem waar ik mijn voerplek zou maken. Net als op de eerste stek zit ik er ongeveer 1 meter langs. Niet veel zou je zeggen, maar o zo belangrijk, dat heb ik de laatste maanden op de Waal ook al ondervonden. Een barbeel leeft in het rustige stromende gedeelte van de rivier en eet in de stroomversnellingen.

de barbeelzones.

De eerste korven verdwijnen in het water en Ade verwacht een snelle aanbeet omdat er al de hele dag gevoerd is. Ik heb daar mijn twijfels bij. Dit keer is mijn gevoel beter, we krijgen geen beet. Tenminste niet in het eerste uur. Het gaat nu richting schemer, misschien vangen we vandaag hier toch niet zegt Ade, terwijl het snel donker wordt. De maan wordt al zichtbaar, we proberen het nog even. Dan gaat het snel! 5 minuten later hebben we beide een mooie barbeel gevangen. Dat is typisch barbelen, die kunnen zo uit het niets ineens opduiken. Met 68 cm en net geen 4 kilo heb ik een mooie dril gehad. Terwijl mijn barbeel nog in het net ligt giert de slip van Ade's molen ook. Zijn barbeel meet 73 cm en is net over de 4 kilo . Beide zitten we gelukkig te zijn in wat wij hebben omgedoopt tot barbeelparadijs.

goed de aanwijzigingen opvolgen...

 

kleine dingen zijn heel belangrijk...

 

leverd altijd resultaat op!

 

Woensdag neemt Ade me mee naar Telford, net ten oosten van Birmingham. We bezoeken daar de fabriek van Sonubaits en zullen daar Ian Day en Paul Garner ontmoeten. Niet helemaal zonder reden weet ik ondertussen van Ade. Na een paar koppen thee krijgen we een rondleiding en worden de diverse producten toegelicht, zo ook de bereidingswijzen. Mijn verrichtingen in Nederland zijn niet onopgemerkt gebleven voor hen, ze hebben me gevolgd via mijn artikelen en mijn website en ik wordt gevraagd consultant voor hen te worden. Ik vind het een hele eer en ben er heel trots op.

alleen tegen de overkant is het dieper.

Tegen 17.30 uur als iedereen afgewerkt is gaan we gezamenlijk naar een gedeelte van de Severn waar Ade en ik zijn uitgenodigd op een privé stuk. De rivier is hier ongeveer 80 cm diep e nog een beetje troebel. Op de ondiepere stukken is de bodem al te volgen. Ian legt me uit waar ik moet zijn op deze stek. Net voor een omgevallen boomstronk aan de overkant ligt een gat waar altijd goed te vangen is. Mijn hengel is nog voorzien van een 1,5 meter lange onderlijn. Die is te kort voor hier verzekerd Ian me. Maak hem maar gerust een halve meter langer. Ik begin alvast te vissen terwijl Ian een nieuwe onderlijn voor me maakt. Om aan de oever te komen moet ik een trapje van een tree of 8 naar beneden lopen. Het is er niet veel breder van een meter, daarom heen staat veel en hoog riet. Omdat we hier ook weer vissen met korven van minimaal 150 gram is het moeilijk sturen in de kleine ruimte die ik heb.

mooie actie van de Neoteric.

De top blijft door het gewicht van voer en korf niet stil hangen, en bij de tweede inworp knalt de onderlijn al kapot als ik in het riet blijf steken. Ian heeft mijn onderlijn niet klaar en maakt maar meteen een nieuwe…Hij heeft ervaring op deze stek en verteld me meteen hoe hij dit probleem oplost. Hij vult de voerkorf en pakt mijn haak pellet die aan een hair zit, en drukt deze aan de onderkant van de korf in het voer. De haak blijft uit het voer hangen. Mijn onderlijn steekt nu minder dan één meter onder de korf uit, en zodra de korf op de bodem ligt, zal de klap en de stroming ervoor zorgen dat de haak pellet meteen los komt en door de stroming wordt de onderlijn strak getrokken. De verdere avond heb ik geen problemen meer met het ingooien. Al vrij snel vang ik de eerste barbeel. Ade die een eindje verderop zit krijgt dan ook zijn eerste beet.

mooie donkere barbeel

Ik moet dan bijna 3 uur wachten op de volgende aanbeet, terwijl Ade er op dat moment al 9 heeft. Tussendoor heeft Ricky Teale , de algemeen directeur van Preston Innovations, waaronder Korum en Sonubaits ook behoren, ons bezocht. Hij feliciteert me als nieuw lid van het team, en wenst me veel succes. Om 20.50 uur, net voor het donker wordt krijg ik mijn tweede aanbeet. Op dit ondiepe gedeelte van de rivier lijken de barbelen nog sterker. Het wordt en fel gevecht met diverse runs. Ade heeft al ingepakt, op dit deel mag er niet in het donker gevist worden. We nemen snel wat foto's en begeven ons dan naar de auto. We moeten ook nog 45 minuten terug rijden en daarna nog eten.

nog net voor het donker wordt vang ik er nog één.

 

De dag erop bezoeken we een traditionele Engelse veeshow. Wat ze bij ons een paardenmarkt noemen. Alleen wordt er hier alle voorkomende dieren van een boer tentoongesteld. Engelse maken overal een competitie van. Je kunt het zo gek niet opnoemen of er is een prijs voor. Paarden, koeien, stieren, ganzen, geiten, kippen, zelfs kuikens en lama's passeren de revue. We hebben veel te bekijken en zelfs ook nog veel bekijks…Bij het blikgooien heb ik de eerste prijs en krijg een levensgrote boxerhond mee als prijs. Ik zet het beest in mijn nek en loop zo een paar uur rond. Menigeen denkt dat de hond echt is…

 

alles wordt gekeurd.

 

Het is vandaag erg warm en hopelijk zakt het water nu verder. Vanavond vissen weer op de Severn, net als de eerste twee dagen. Het wordt een korte sessie van een paar uur. Als we bij de waterkant aankomen zien we dat het druk is. Na enig rondvragen blijkt er nog niets gevangen te zijn. We zoeken een stek waar we beide kunnen zitten en voeren wat aan. In korte tijd vangen we ieder een barbeel. Dan ontwaar ik een vervelende Engelse gewoonte, iets wat ik nooit verwacht had, van deze beleefde, altijd verontschuldigende mensen. Ade had me erover verteld toch kon ik het bijna niet geloven. Als een groep niets vangende vissers in de gaten krijgen dat we snel vangen, komen ze op nog geen 10 meter van ons vandaan zitten en gooien hun lijnen in. Zelfs een visser die een 50 tal meter verderop zit aan de overkant, komt gewoon tegenover ons zitten en gooit gewoon in zonder te kijken waar onze lijnen liggen. Het kan niet uitblijven, er vliegen een paar fuck offs over het water.

kopvoorntje....

Niemand trekt zich er wat van aan. Ade wordt een beetje pissig, toch zakt het ook weer snel. Hij weet precies waar we moeten zijn en ondanks te beperkte ruimte die we nu hebben vangen we gewoon door!! Beide vangen we 3 barbelen en tevreden keren we terug, de rest beteuterd achterlatend. Ik krijg steeds meer respect voor Ade, hij weet ze werkelijk overal te vinden, door steeds op de juiste plaats te vissen. We hebben een korte nachtrust voor de boeg, morgen moeten we er vroeg uit en vissen dan een hele dag.

 

behendig vangen we een paar barbelen.

 

Op vrijdag staat eigenlijk een ontmoeting met Dave Mason op het programma. Dit is dé Engelse barbeelgoeroe. Het was de bedoeling om op de Avon te vissen, Dave bezit hier een prive stuk wat heel goed en grote vis oplevert. De regenval van de laatste twee weken maakt normaal vissen onmogelijk en Dave is naar zijn huis in Manchester vertrokken. Ade heeft nog een mooi alternatief voor vandaag, ook op een prive gedeelte van de rivier the Wye in Rochester. We moeten hiervoor een kleine 80 kilometer rijden, daarom vissen we vandaag heel de dag. Om negen uur 's morgens kunnen we terecht voor een dagvergunning bij de plaatselijke hengelsportzaak, tevens eigenaar van het stuk grond wat aan het water ligt. De grond is te koop krijgen we te horen, 175.000 euro. Het is al ruim twee jaar te koop. Als we aankomen op de plek snap ik meteen waarom…het is een weiland van ongeveer 150 meter breed en een kleine 800 meter diep. Het onkruid woekert er al jaren en ook nu staan de brandnetels zeker 1,5 meter hoog. Een smal paadje maakt het mogelijk om er doorheen de slalommen, toch worden we nog veel geraakt. Er ligt veel puin op het land, wat ook nog eens heel sterk afloopt naar een dal, waar uiteindelijk de rivier ligt. Er mag schijnbaar maar één huis op gebouwd worden, daarom is het bijna onverkoopbaar. Het water in de rivier is zakkende, wat de rode klei oevers geheel vet maken…De laatste meters moeten we via een touw naar beneden.

de laatste meters

De oevers zijn heel steil, een meter of 6 diep. Beneden aangekomen is alles heel glad en in een mum van tijd zit alles onder de vette rode klei..Voordat we onze spullen uitpakken zegt Ade me weer naar boven te klimmen. Dit is een zogenaamde zicht rivier. Normaal zie je hier de barbelen zwemmen. De kleur van het water maakt dat onmogelijk. Slechts een 40 tal centimeters kunnen we wegkijken. Een heel klein stukje van de geul is net zichtbaar, barbeel zullen we vandaag niet zien. Tenminste niet zo. De laatste week is er niet gevist op dit stuk, de barbeel zal hongerig zijn is de verwachting van Ade. De Wye is een rivier die in een redelijk diep dal ligt. De overzijde is geheel bebost, en steil, zeker 100 meter hoog. Ter plekke is de rivier een 40 meter breed, en op ¾ ligt een geul van iets meer dan één meter water. Daar is ook de vis te verwachten. Naast barbeel heb je hier ook kans op grote kopvoorn. Er zijn drie stekken op dit stuk land.

net te troebel voor zicht.

Ade pakt de meest rechtse die ook het meest stroomopwaarts ligt. Ik pak de middelste stek. De verwachting is dat Ade eerst wat barbelen zal vangen, waarna ze doorschuiven naar mijn stek. Voor 17.00 hoef ik niet veel te verwachten, ik heb dus ruim 7 uur de tijd om de voerstek aan te leggen…Op zich niet erg, het is alleen een kleine 30 graden en windstil….!

Wye barbeel.

Vandaag wordt ook weer meteen duidelijk dat je zonder visgids in Engeland niets te zoeken hebt. Zeker niet als je hoofddoel barbeel is. Stekken kennis is heel belangrijk. Ook nu weer met dit troebele water. Ade weet precies waar ik moet zijn, voor mij de taak om daar ook precies te voeren. Zonder lijnclip een hele opgaaf , toch weet ik het aardig te redden. Later als de vis op mijn stek ligt weet ik ook precies wanneer ik verkeerd gooi, ik krijg dan geen beet. Over de dag genomen hoor ik Ade toch regelmatig roepen to far!! Een grote struik ontneemt ons direct zicht op elkaar, toch kan hij precies zien waar ik ingooi. Na een uurtje in de brandende zon gezeten te hebben loop ik een keer richting Ade. Ook hij heeft nog niets gezien. Ondanks de hitte is het geen straf om hier te moeten zitten. Voor ons een wal van bomen, met zeer veel ijsvogeltjes en achter ons zitten we in een bijna 1,5 meter hoge wal van bloemen en struiken, waarin ook regelmatig een ijsvogeltje verschijnt. Soms hoor je het schrille gekrijs van een buizerd. En af en toe wordt de serene rust bruut verstoord door een oorverdovend geluid van een enorme gevechtshelikopter, ala rambo. Vlakbij ligt een militaire basis van een speciale eenheid. De enorme helikopter raast met volle snelheid een kleine 30 meter boven het wateroppervlakte, en volgt de rivierloop. Even wanen we ons in de film…

na uren wachten komen ze dan toch.

Tegen 11 uur krijgt Ade zijn eerste aanbeet. Een grote kopvoorn is de voorbode van wat een barbeelfeest moet worden vandaag. Normaal komen de vissen hier na 16.00 uur pas los. Na de kopvoorn volgt al snel de eerste barbeel. Ade vangt in een kleine 1,5 uur 6 barbelen en 3 kopvoorns. Ik heb dan nog geen stootje gezien en moet gewoon geduld hebben tot de vis doorkomt. Na elke vis zegt Ade dat ik geduld moet hebben, ze komen vanzelf. Ik vertrouw hem blindelings, al 5 dagen heeft hij gelijk! Na zijn 10e vangst kan hij het niet langer aanzien, en zegt tegen me gooi je hengel hier maar uit, misschien komen ze vandaag niet door. Er is niet veel ruimte op zijn stek, ik wacht wel zeg ik. Toch staat hij erop dat ik mijn lijn erbij gooi. Eerlijk gezegd ben ik wel toe aan wat actie. Ik voorzie mijn hair van een verse pellet en gooi in. Na een minuut of 10 krijg ik een niet te missen run…. Ik houd de hengel omhoog en probeer de barbeel tegen te houden. De eerste run is zeker 30 meter lang. De barbeel blijft diep in de geul liggen en steeds na een kleine inname neemt hij weer een run. Ik had het al warm, nu zweet ik me helemaal te pletter! Ik heb mijn waadpak aan vandaag en besluit in het water te stappen.

Het is dieper dan ik verwacht en ik sta meteen tot borsthoogte in het water. Wel lekker koel… de barbeel verzet zich hevig en neemt nog diverse runs. Het is echt spectaculair..na een paar minuten heb ik hem uit de geul en uit de volle stroming kunnen drillen. Toch duikt hij nog een paar keer en probeert terug in de stroming te komen. De slip staat vrij strak afgesteld, het wordt nu moeilijker voor hem om weer lijn te nemen. Uiteindelijk komt de barbeel in zicht. Bijna op ooghoogte komt hij aanzwemmen…een magnifiek gezicht om mee te maken. Nog een paar keer duikt hij, dan geeft hij het op en zwemt zo in mijn handen. Dat levert een paar mooie plaatjes op. De barbeel meet maar liefst 78 cm ( achteraf de grootste van de dag). Het gewicht is amper 3750 gram . Voor de Wye heel normaal. De vissen hier zijn lang, en wegen bijna niets ( in verhouding) barbelen van de Wye hebben allemaal grote bekken, lange baarddraden en grote vinnen. De Wye stroomt altijd erg hard en om goed aan de bodem te kunnen blijven hebben de barbelen hier grote vinnen. Ondanks dat het een slanke vis is, is prachtig om te zien. Inderdaad grote vinnen, lange baarddraden, en een mooie bruine kleur! De drie uur brandende hitte zijn meteen vergeten….

78 cm en broodmager, waar ken ik dat van.......

Ik keer terug naar mijn eigen stek, en moet nog wachten tot kwart voor drie voordat ik de eerste beet krijg. Een barbeel van 54 cm heeft mijn stek gevonden. Het blijkt een eenling te zijn…tegen half vijf volgt de tweede, maar dan gaat het ook snel. In korte tijd vang ik 6 barbelen en enkele kopvoorns. Het zijn stuk voor stuk schitterende gekleurde barbelen van rond de 55 cm . Één keer gaat de teller nog naar de 70 cm . Na 19.00 uur is het ineens gedaan bij mij. Ade zit nu al een paar uur zonder beet. Samen hebben we er 17 gevangen, met ook nog een tiental kopvoorns. We proberen het nog tot de schemer. De temperatuur is nu een stuk aangenamer, en we genieten nog steeds van de prachtige natuur. We nemen de dag nog even door, en ook Ade moet beamen dat je zonder kennis van het water en de stekken hier als vreemdeling weinig te zoeken hebt. “Zou je zolang gewacht hebben, als je het niet wist?” vraagt Ade. Ik twijfel geen seconde, natuurlijk niet!! “Ik zou het allang opgegeven hebben”. Tussendoor hebben we nog een paar keer gekeken van bovenaf, het water bleef dezelfde kleur en het zicht werd een beetje beter. Toch was het niet voldoende om de barbelen te kunnen bekijken. Het enigste minpuntje van deze schitterende week!

met 30 graden geen straf om even in het water te kunnen staan.

 

ook deze lustte pellets.

 

Zaterdagmiddag bezoeken we de Severn weer nabij de caravan. Het water is weer gezakt, en het gravel eilandje staat nu een kleine 30 cm boven water, over een lengte van 40 meter . Een geultje van amper 10 meter breed is er over gebleven. Van die 10 meter wordt er nog eens 5 meter door overhangende takken en bomen ingenomen. Blijft er dus niet veel over om te vissen. Vandaag proberen er een andere techniek uit. We vissen met een loodje van ca 60 gram . De onderlijn is nu 50 cm lang en voorzien van een grote haak 4. Hieraan komt een stuk lunchmeat. Het is nu de bedoeling dat ik het stuk vlees met de stroming mee laten gaan.

the bleus brothers...

Het is even zoeken voor me voordat ik de juiste snelheid van de stroming onder controle heb. Bij deze techniek gooi je de lijn naar achteren en laat je hem langs je heen komen. Hierbij richt je de hengeltop achter je en met de snelheid van de stroming wijs je zo met de top mee naar voren en laat dan de lijn zolang mogelijk met de stroming mee hobbelen. Na een dik half uurtje heb ik de techniek onder controle. Na elke drift wordt de haak opnieuw beaasd. Het is de kunst om steeds zo in te gooien, dat de lijn steeds net onder de overhangende takken mee wordt genomen door de stroming. Het is een prachtige manier van vissen, die ik zeker in Nederland ook wil gaan toepassen. Op de grensmaas, en de rechte stukken aan de IJssel moet dat mogelijk zijn. We proberen het iets meer dan twee uur. We vangen geen barbeel, alleen kopvoorn. Kopvoorn op dit stuk van de Severn is dol op smac. Toch is het geen straf om op deze manier kopvoorn ( 20-30cm ) te vangen.

na een paar dagen kwam het gravel eiland vrij.

de kopvoorn lustte de smac heel goed.

 

ook Tjitske wil het even proberen.

 

Een groep barbelen heeft de gewoonte om een paar keer per dag dezelfde route af te leggen. In Engeland heb ik dat fenomeen zelf kunnen waarnemen, en horen! Terwijl we op onze avondstek zaten, nadat we het eilandje weer verlaten hadden, vertelde Ade me een goede voerplek te maken. Tegen half 10 zou het donker zijn. Ade ving een kopvoorn, verder hadden we nog geen vis gezien. Tegen 21.30 uur zei Ade tegen me loop maar eens mee. Ongeveer 250 meter verder hoorde we vis op het water klappen. Dat zijn de barbelen zei hij. Die liggen daar altijd rond deze tijd. Tegen 22.00 uur zijn ze bij onze stek. Als er genoeg voer ligt blijven ze een uurtje hangen, anders gaan ze meteen verder. “En als we blijven voeren”? Vroeg ik. Jammer genoeg niet zegt Ade, ze zwemmen verder en leggen gewoon hun dagelijkse route af. We krijgen net voor 22.00 uur de eerste aanbeten en vangen in korte tijd een paar flinke barbelen.

de eerste op onze avondstek

De drils zijn deze hele week echt spectaculair, de ene run na de andere krijgt de molen en de hengel te verwerken. Ook ikzelf vind het super. Net als je denkt nu gaat hij erdoor, stopt de barbeel, komt even mee, en gaat dan weer. In het donker op toch vreemd water is dat heel speciaal. Tegen 22.30 uur horen we de eerste barbelen alweer verder trekken. Inderdaad al onze lekkernijen helpen niet om de barbeel te laten blijven. En nu vraag ik; “Wachten op de tweede school als die al komt”? Er komt geen tweede. We kunnen nu alleen nog wachten op een grote, die meestal alleen zwemt. En het kantelen van de barbeel trekt inderdaad verder. En verder…en het wordt stil. We horen alleen nog een overvliegende uil op zoek naar voedsel.

daar werd de lijn met grote smac neergelegd.

Dan laat Ade een andere manier zien van aaspresentatie. Hij legt uit wat hij gaat doen, hoe en waarom. De montage blijft hetzelfde, alleen wordt de korf vervangen door een 100 grams gripperloodje. De 1,5 meter lange onderlijn met haak 12 maakt plaats voor een onderlijn van 50 cm en hieraan komt een haak 4 van Gamakatsu. De hengel wordt nu zijwaarts met de stroming mee afgesteund, zodat de top naar het water wijst.(zoals bij karpervissen). Hij maakt een blik lunchmeat open en verdeeld deze in 4 stukken. Één stuk vlees wordt via de onderlijn op de haak geschoven. De haakbocht wordt zo geschoven dat de haakpunt net vrij is. Een 20 tal meter wordt de lijn in het water gegooid en de lijn gaat vervolgens op een beetalarm. ( KBI bite alarm van Korum) Zodra de barbeel het vlees gevonden heeft hoor je steeds kort de pieper afgaan, verteld Ade. Steeds 1-2 seconden. Dat kan wel 15- 20 minuten duren, steeds om de paar minuten. Dan krijg je een lange run en moet je hard aanslaan en zorgen dat de barbeel uit de stenen blijft. En precies zo gebeurd het ook !! De eerste keer bij een run sla ik niet hard genoeg aan, en de tweede keer sla ik ook een gat in de lucht. Een prachtige manier van vissen, die toch wel een harde aanslag vergt. Waarom niet kleiner aas vraag ik. Wil je grote barbeel vangen, moet je ook groot aas gebruiken is het antwoord. Doe je dat niet vang je of kleine barbeel of steeds kopvoorn, die ook gek is op lunchmeat. De derde inworp levert geen beet meer op en tegen middernacht pakken we in.

 

Op de laatste avond voor mijn vertrek doen we dit nog een keer. Nu gaan we verder naar rechts zitten, zodat we eerder bij de vis komen. We hebben een geweldige avond met 17 barbelen, in de maten van 60 – 75 cm . De gewichten liggen tussen de 5 en 7 pond . Ade verteld dat je hier op dit stuk rivier de Severn zelden een grote zware barbeel vangt, 4 kilo is een zware. Als Ade zijn 10 e van de avond vangt zegt hij de volgende op deze hengel is voor jouw. Ook al hebben we dezelfde montage, Ade vangt vanavond meer, terwijl hij juist achter me zit. Ons aas ligt ongeveer 5 meter van elkaar. Ik heb al ruim 3 kwartier niets meer gezien, terwijl Ade er in die tijd 6 vangt. Ik blijf op 5 steken.

voor mooie plaatje stond Ade regelmatig in het water...

De aanbeet op Ade's hengel is er één uit het boekje..2 tikjes en een gierende slip doorklieft de stilte van de avond. Snel roept me terwijl hij de hengel in zijn hand heeft, en probeert de barbeel uit de stenen te houden. Ik neem de hengel over, terwijl de barbeel weer een run neemt. Ik probeer uit alle macht de hengel tegen te houden. Net voor ik denk dat ie breekt, stopt de run. To far zegt Ade en inderdaad zwemt de barbeel zich even later vast. “Fuck” zegt Ade…”No problem” zeg ik. Op de waal gebeurd dit vaker. 2 keer probeer ik de vis los te krijgen door te trekken, maar dat lukt niet. Dan maar de Waalmethode zeg ik. Ik geef extra lijn en wacht tot de stroming deze meeneemt. De lijn vormt nu een bocht, ik steek de hengel omhoog en met gestrekte armen maak ik korte rukjes naar achteren. De barbel neemt een korte run en terwijl ik de korte rukje voortzet voel ik ineens het lood loskomen. “Fucking crazy Dutchman” hoor ik Ade zeggen, maar ik ben wel los!

resultaat...

Dan ontstaat er een geweldig mooi gevecht, de barbeel in de volle stroming terwijl ik de lijn op spanning houd. Diverse runs krijg ik te verwerken. Na een paar minuten heb ik de barbeel uit de hoofdstroom. Met korte runs probeert hij steeds naar de bodem te duiken. Ade is ondertussen in het water gestapt en staat tot borsthoogte in het water. Op die manier maakt hij een paar schitterende foto's. steeds als de barbeel het net bereikt neemt hij weer een run. Bij de 6 e poging gaat hij wel in het net. Hij voelt zwaar aan zeg ik. We laten de barbeel een minuutje bijkomen in het water. Ade is alweer uit het water geklauterd en komt ook kijken. “Hij is erg dik”. De barbeel meet 75 cm en weegt 4300 gram ( 9,7 lb ). Voor de Severn een erg dikke vis. Van de ene kant trots om wat ik gevangen heb, van de andere kant had hij hem zelf ook graag gevangen. We gunnen elkaar de vis, naar later in Nederland ook weer blijkt.

mijn topper van de week 75 cm en 9,7 lb.

Deze laatste vang ik al ruim 1,5 uur in het donker. Ook nu op deze avond proberen we het met één hengel met een groot stuk lunchmeat. We krijgen nu slechts één aanbeet, ik heb de vis wel aangeslagen deze keer, maar hij zwemt zich vast in de stenen. De barbeel zal het stuk vlees altijd naar de stenen toe trekken, om het daar op te eten verteld Ade. Deze keer lukt het me niet om los te komen. We wachten een tiental minuten, maar er komt geen beweging. Op het laatst geef ik weer lijn en maak weer korte rukjes, meteen bij de eerste keer komt de korf los. De barbeel is er helaas vandoor. De haak toch niet goed gezet. Ik krijg een lege onderlijn terug. Deze manier van vissen heeft een geweldige indruk op me gemaakt en wil ik zeker ook in Nederland gaan toepassen.

deze hengelssportzaak is 15 jaar geleden geopend....

en heeft nog steeds dezelfde etalage, alles vergeeld en onder een dikke laag stof.....

Het zit er op!! De week is omgevlogen, we hebben goed gevangen. Ik heb tijdens mijn eerste bezoek maar liefst 34 barbelen gevangen. Samen hebben we er 75. Een paar fraaie 70+ers hebben we kunnen verschalken, vele sterke runs en drils heb ik te verduren gekregen. Ik heb genoten van de eerste tot de laatste minuut. Iedereen die in de gelegenheid is om op Engelse barbelen te jagen kan ik het heel erg aanraden. Wel één gouden tip; probeer het niet zonder een goede gids/ visbegeleider want je komt bedrogen uit!! Het Engelse vergunningenstelsel zit toch een beetje anders in elkaar dan bij ons. De vele stukken privéwateren, de diverse bijbehorende jaarlicenties maken het heel moeilijk en ook meteen erg duur. 10 pond voor een dagvergunning is heel normaal, en je moet ook maar meteen de landeigenaar weten te bereiken… en als er op je stuk dan geen vis zit….. ook is er ontzettend veel controle. Nee zonder visgids zul je bovenstaand verhaal zeker niet beleven.

Ade and Sonia it was great!!

Many thanks !!

Frans, Tjitske and Linda

Also special thanks to Korum and Sonubaits.

het was de hele week genieten

 

hieronder volgen nog wat foto's

 

soms flink klimmen

 

Engelse humor

 

met de hand landen en dan onthaken

 

 

mooie groene rug met oranje vinnen

 

Ook Ade genoot ervan.

 

en Linda ving er twee.

 

nog een Wye vangst

 

ook vanuit het water legde Ade veel uit

 

barbelen op de Wye hebben lange baardraden en grote vinnen

 

elke avond voer maken

 

het water in om te drillen

 

de severn

 

het hele jaar door kerstmis.

een prachtige avondlucht.

 

de laatste.........