BeNeLux barbeel toer

Gert Broeze en ik zijn op hetzelfde moment met onze artikelen in het hengelsport magazine Witvistotaal komen te staan. Ook beide hebben we ons tegelijkertijd helemaal op de barbeel gestort. Gert en zijn vismaat Wim vissen voornamelijk op de IJssel, ik ben begonnen op de Waal. Al vanaf het begin klikte het goed, en nadien hebben we menigeen sessie samen ondernomen. Ook via de email hebben we vaak contact en houden zo elkaar op de hoogte.

Op één van onze gezamenlijke ontmoetingen op de IJssel ontstond het idee om eens een paar dagen alleen op barbeel te vissen. Niet alleen in Nederland, maar ook België, Frankrijk, Luxemburg en Duitsland. Daar is een mooie route van te maken, langs diverse barbeelrivieren. De wens was om op elke barbeelrivier die we aan zouden doen één barbeel te vangen, en dan door te rijden naar de volgende. De agenda's werden geraadpleegd en zo kwamen we uit op eind augustus. We wisten niet hoelang we weg zouden blijven, wel dat we overal gingen vangen….

vissen op de maan....in Limburg.

De start

zou op de IJssel zijn, daarna de Waal, grensmaas, ourthe, semois, ambleve, sure, mosel en de rijn weer terug naar Nederland. Zondagmorgen rond 7.30 uur starten we op de IJssel, en een klein uurtje later zijn we al op weg naar de grensmaas. De IJssel en de Waal zijn onze thuiswateren, en kennen we op ons duimpje. Op beide rivieren vangen we héél snel en rijden dan meteen door. De grensmaas, daar zagen we beide het meest tegen op. Al maanden kreeg ik alleen maar slechte vangstmeldingen binnen, veelal werd er door hen geblankt. En volgens de info die ik hen staat het water ook nog eens laag. Als we aankomen op de ons beoogde plaats zien we dat het water wel heel erg laag staat. Op sommige plaatsen is de maas maar 10 meter breed. En dan ook nog die hitte..32 graden 's morgens om 10 uur! De lange broek wordt eerst verwisseld voor een korte, de zakken geleegd….en meteen heb ik een groot probleem. Ik heb mijn autosleutel bij. Mijn vrouw staat op de camping en op dinsdagavond heeft ze een afspraak en moet dan naar huis. De reserve sleutel ligt thuis…Daar sta je dan 150 kilometer van huis. We wisten nu in ieder geval hoelang de trip zou duren, dinsdagmiddag 17.00 moest ik thuis zijn.. Een grote domper natuurlijk. Het hele schema moesten we nu omgooien. Frankrijk konden we niet halen, Duitsland was nog te bezien..

We krijgen al heel vlot beet.

Eerst die smalle grensmaas maar eens bedwingen. Er was erg weinig stroming aanwezig. Daarom kozen we een stek uit waar de rivier op zijn smalst was, zodat we toch nog de meeste stroming hadden. Gert koos voor een lichte aanpak met een quivertop, ikzelf pakte een avontop. Beide viste we met de Catana barbel van Shimano. Met een korf van 60 gram en wat voer erin, begon ik te vissen. Beide hadden we lange onderlijnen. Gert gebruikte geen voer, en had als verzwaring een steen aan zijn lijn, en gooide iets meer stroomafwaarts. Gert viste met zijn kaas op de haak, ik met een hairsysteem. Al snel ziet Gert lichte tikjes. Na elke inworp krijgt hij diverse lichte tikken. De kaas wordt al snel zacht in de hete Limburgse zon. Kleine vis, of voorzichtige aanbeten van grote?? Gert vervangt zijn 3,60 meter catana voor een 7 meter lange bolohengel. Daarin heeft hij een quivertop geplaatst. Vissend met deze lange dunne hengel is de beetregistratie supergevoelig. De voorzichtige aanbeten zijn nu veel beter te zien omdat de vis minder weerstand voelt. De bolohengel staat fier overeind en de tikjes worden hele tikken! Al zeer snel vangt Gert een mooie kopvoorn. Even daarna volgt de volgende aanbeet. Ondanks de slappe top herkennen we meteen de schokken van de barbeel. Binnen 45 minuten succes! Na het nemen van de foto's wisselen we van plaats.

Gerts eerste grensmaas barbeel is een feit.

Ik heb tot dan toe nog niets gezien op mijn hengel. Gert krijgt zijn aanbeten op een kleine strook, precies ingooien is dus een must. Mijn tweede worp is goed. Terwijl Gert nu zonder aanbeten blijft op mijn stek, wordt mijn top na een minuut of tien voorzichtig aangetrokken. Om de beet zo goed mogelijk te zien vis ik met een slappe lijn, zodat de vis in de eerste halve meter geen weerstand voelt. Bij de tweede poging van de vis zet ik de haak en ook dit voelt meteen goed. Het water van de grensmaas stroomt bijna niet, en ook mede door de warmte, komt de barbeel zeer sloom mee. De tweede barbeel hebben we met een 12 mm pellet gevangen van Sonubaits. Andere vissers in de buurt merken onze activiteiten op en komen kijken. Stomverbaasd merken ze dat we al inpakken en weer verder gaan. 4,5 uur na aanvang van de trip verlaten we Nederland al met 4 barbelen in de pocket!

En weer heb ik een magere hein...ook een gave om die er steeds uit te pikken.... (foto Gert)

 

De temperatuur loopt nog verder op als we de Ardennen naderen na Luik, 34 graden. Dat beloofd niet veel goeds, gezien eerdere ervaringen van ons. Overal zien we mensen zwemmen en pootje baden. Elk vrij stukje oever wordt bezet. Dit bemoeilijkt onze zoektocht enorm! Eigenlijk een vreemde gewaarwording…Om in Wallonië te mogen vissen kun je bij een postkantoor of via deze site www.maisondelapeche.be een vergunning halen. Voor nog geen 15 euro mag je dan op heel veel plaatsen vissen in de Ardennen. Koop je er één van 40 euro dan mag je ook nog eens wadend vissen. Als je bij controle de beschikking hebt over de vergunning van 15 euro, dan mag de nagel van je grote teen het water niet raken. Is dit wel het geval worden AL je spullen direct ingenomen en beslist een rechter of en wanneer je die terug krijgt…. Wallonië op zijn best….

de Ourthe, ook met weinig water adembenemend mooi.

Amper 40 cm water, kraakhelder en geen vis te bekennen. Enkele malen proberen we het op een rustig en wat dieper gedeelte, en alleen wat kleine kopvoorntjes, gestippelde alvers en elritsen kunnen we vangen. We rijden de Ourthe een kleine 80 kilometer af en proberen het op diverse plaatsen en moeten vaststellen dat het op deze rivier niet zal lukken op deze manier. Gert heeft de trip een week of drie eerder ook al gemaakt met zijn zoon Geoffery, en was toen succesvol op de Semois en de Sure. De Ourthe gaf toen ook geen barbeel. Het loopt al tegen de avond, en we besluiten de Ourthe te verlaten voor de Semois, ook mede door de ontstane tijdsdruk.

op veel plaatsen geen diepte verschil

 

Gert weet een mooie diepere stek op die rivier en loodst zijn bus richting het zuiden van de Ardennen. We rijden door het ruige landschap en uit de luidspeakers schalt Metallica, wat wil je nog meer. Een dik uur later stuurt Gert de bus tussen een paar bomen in. Vervolgens moeten we langs een smalle, pikkedonkere pad, steil naar beneden rijden! Na een kleine 1,5 kilometer staan we in een weiland in het dal. Daar aangekomen zien we een adembenemend tafereel. We horen het licht kabbelen van water verderop, en boven ons hebben we een magnifiek uitzicht op de sterrenhemel, met een duidelijk zichtbare melkweg... Zoveel sterren heb ik nog nooit gezien. Omdat we in een onbewoond gebied zitten, waar het aardedonker is, kun je meer sterren waarnemen dan in een gebied met veel verlichting op aarde. De wekker wordt gezet op schemertijd, rond 5.30 en even later is het stil in de bus.

het was 's morgens nog mistig aan de Semois

's Morgens worden de spullen snel klaargemaakt, en we starten met made als aas. Meteen na de eerste inworp vangt Gert een grote kopvoorn. Dat is ook meteen het sein voor de andere vissen om te vluchten, de volgende drie uren blijven we zonder beet. Tegen de klok van 11 uur , als het al weer erg heet is ( 32 graden), besluiten we op te breken en een volgende stek te bezoeken. Gert heeft drie weken hiervoor op die plek ook gevangen. Aangekomen bij die plaats ruimen andere vissers net hun spullen op. De waterstand maakt ons niet blij, toch proberen we het een uurtje. Dan zit er niets anders op om op te breken.

een snelle kopvoorn, daarna bleef het akelig stil...

We rijden weer door naar de volgende stek, maar de waterstand aldaar maakt vissen onmogelijk. Bij elke brug stoppen we en turen de bodem af. Nergens zien we ook maar enige activiteiten. Ook niet aan de stukken die we verder nog tegenkomen. De bus wordt een weiland in gestuurd naar de volgende plaats. We struinen het water bijna 45 minuten af, vinden geen vis, zelfs geen jong broed...

toch is op dit stuk van de Semois normaal goed vis te vangen.

We rijden nu al richting Luxemburg. Het ziet er naar uit dat we ook de tweede dag in België barbeelloos blijven. We passeren weer een brug en ontwaren wat zwarte plekken….vis!! Snel parkeren we en inderdaad achter een rotsblok, net voor het wier ontwaren we een 15 tal kopvoorns. Er zwemt zelfs hele kleine vis rond. Ik blijf op de brug staan terwijl Gert stil naar beneden sluipt en het gaat proberen van een afstandje met made. Maar al na de tweede worp is alles verdwenen. We wachten nog een klein half uurtje, maar kunnen niets meer ontdekken.

ondanks de voorzichtigheid verschuilde de vis zich direct!

Verderop komen we over de Ambleve, ook daar is het stil en verlaten, met bijna geen water in de rivier. Het is ondertussen al na de middag geworden. We besluiten om België te verlaten, en ons geluk te beproeven aan de Sure in Luxemburg. We moeten dan wel voor 16.30 bij het VVV kantoor zijn in Vianden om een vergunning te kunnen kopen. Gert ving daar drie weken voorheen 6 barbelen in en korte sessie.

Ook de ambleve, schitterend en troosteloos.....

Na een dik uur rijden ontwaren we de Sure. Tenminste wat er van over is…Op sommige plaatsen lijkt het wel een slootje . Ook hier weer weinig stroming, maar we ontwaren wel vis! Zelfs kleine barbeeltjes zien we zwemmen. In geval van nood kunnen we nog altijd die vangen…We rijden door naar de beoogde stek waar het dieper is, helaas staan er al visspullen. Verderop liggen wat mensen in de schaduw te luieren. De temperatuur is 35 graden. We zoeken de omgeving wat verder af, en zien dat het water compleet veranderd is na Gerts laatste bezoek. Er is bijna 40 water af, toen was het koffiebruin, nu kraakhelder met ontzettend veel algendraad op de bodem. Het diepere stuk blijft bezet, we moeten op zoek naar een andere plek. We besluiten eerst verderop een vergunning te regelen, zodat we kunnen vissen. Een weekvergunning kost er 6 euro.

Sure...

Na een uurtje komen we terug op de stek. Jammer genoeg staan de visspullen nog steeds onaangeroerd op de plaats. Overal is het ondiep en op die stukken is geen vis te bekennen. Gert installeert zijn spullen toch maar een eindje verderop, terwijl ik rond blijf kijken. Ondertussen komt er wat beweging in het groepje mensen van de visspullen. Het is een plaatselijke visser, die ook wel weet dat die stek goed is. Jullie zijn te vroeg zegt hij, en zakt weer terug in de schaduw. Zonder een zuchtje wind is het ook te warm…Ik blijf rond zoeken, Gert is al aan het vissen. Maar waar ik ook kijk en loop ik vind nergens een geschikte plek in mijn ogen. Ik loop ook een paar keer naar het diepere gedeelte om te kijken of ik daar wat leven kan ontdekken. Ik zie alleen een donker zwart gat, vooraan heb ik wel goed zicht, alleen wat klein broed ontwaar ik.

drie dagen vele mooie uitzichten gehad ( foto Gert)

Tegen half 7 komt de Luxemburger weer langs en nu is hij wat spraakzamer. De laatste jaren is er de visstand enorm teruggelopen verteld hij. Dit jaar zijn er nog geen 400 vergunningen verkocht. Van overheidswege is het verboden te zwemmen in de rivier i.v.m. gevaar van salmonella vergiftiging. Ook geadviseerd is om niet meer dan één vis per week uit die rivier te eten. Normaal wordt alles wat er gevangen wordt gegeten. Hij vraagt waar we op vissen en ik zeg karper... Dan ben je te vroeg en zit je helemaal verkeerd. Dan moet je op de plaats vissen waar ik mijn spullen heb staan zegt hij en wachten tot het donker is, dan komen ze pas. Niet alleen de karper, maar ook de barbeel. Een paar jaar geleden vervolgd hij kon je nog goed barbeel vangen. Toen zag je ook overal barbeel zwemmen, in verhouding 5 barbelen tegen 1 kopvoorn. Nu was dat andersom..de kopvoorn is de grootste natuurlijke vijand van de barbeel. Deze vis heeft zich explosief vermenigvuldigd de laatste jaren, ten koste van de barbeel. Kopvoorn wordt snel groot van barbeelbroed. Hij verteld me dat de vis van een paar kilometer verder moet komen elke nacht. Er schijnen daar diepe kraters in de rivier te liggen, naar aanleiding van bombardementen uit WO II . Ik vraag hem nog hoelang hij daar zijn spullen laat staan, Zu fruh is zijn antwoord en loopt weg.

kok Gert toverde in een hand omdraai een rijsttafeltje op zijn kooktoestel.

Ik ga even bij Gert zitten, die heeft nog geen beweging gezien. Het loopt inmiddels tegen 20.00 uur. Nog één uur dan is het donker. Ik wil teruglopen naar de brug waar we de kleine barbeel hebben gezien om het daar te proberen. Als ik met mijn spullen op mijn rug richting brug wil gaan, vraagt de Luxemburger of ik het wil proberen op zijn stek. Hij heeft in de loop van de dag wat gevoerd, zo wie weet. Beter laat dan nooit denk ik en we verwisselen onze spullen. Ik gooi snel richting donker gedeelte om wat voer te brengen. Tijdens het indraaien voel ik veel weerstand. Ik heb alleen een korf aan mijn lijn gedaan. Ik probeer zo snel mogelijk in te draaien, het voelt als vuil. En inderdaad de laatste meters van mijn lijn zit helemaal vol met lange slierten draadalg. Waar ik ook gooi, steeds hetzelfde. Dat is dus die donkere vlek…20 minuten later is het donker en zit ik een beetje wezenloos voor me uit te staren, wat moet ik hier? Aan mijn voeten ligt al een behoorlijke bos alge. Ik kan niets anders doen dan het blijven proberen, en gooi weer in. Even later hoor ik de stem va Gert; Ik heb vis!! Ik loop naar hem toe om wat foto's te maken, staat ie daar gewoon met een meer dan 60 cm lange barbeel in zijn handen.!En gewoon op de kaas is zijn eerste droge reactie.

Een flinke barbeel is de beloning voor Gert.

Na het terugzetten loop ik meer hoopvoller dan een half uur geleden terug naar mijn plaats. Het enigste wat groeit is de berg met alg en wier. Gert roept me weer; probeer het hier maar. In het donker verhuizen we mijn spullen. Gert legt uit in welke richting ik moet gooien. Even later ligt mijn kaas op zijn plaats. Na 1,5 uur naar een bewegingsloze top te hebben gekeken doe ik even na 23 uur een pellet aan de hair. Nog 15 minuten dan gaan we slapen. 23.07 uur krijg ik beet en na een mooie dril kan Gert de barbeel scheppen. Natuurlijk vissen we even later nog gewoon samen door, geheel voldaan. We nemen de trip nog eens door en concluderen dat we in België hetzelfde hadden moeten doen. We spreken dus af om het nog eens over te doen. We hebben nu ook een indicatie van de waterstand, en weten dat het met deze stand heel moeilijk is om te vissen. Daar zullen we de volgende keer rekening mee moeten houden. We genieten nog een uurtje van de volledige donkerte om ons heen. We hebben gezelschap gekregen van een vleermuis, die regelmatig tegen de lijnen vliegt. Even na middernacht gaan we toch slapen om het tegen de schemer nog een keer te proberen.

Op de valreep heb ik er ook eentje. ( foto Gert)

 

Ook in de vroege ochtend hebben de vissen zich al terug getrokken. Wat we ook proberen, de aanbeten blijven uit. Ook op mijn stek, waar wat voer lag, hebben de vissen alles onaangeroerd gelaten. Tegen 7.30 wordt het achter ons ineens heel donker, even later horen we ook al gerommel. Snel pakken we in, als we wegrijden uit het weiland komen de eerste dikke druppels al naar beneden. Even later zitten we in een stevige onweersbui, tussen de heuvels, wat enorme klappen oplevert. Een dik uur later naderen we Luik, en daar wordt de regen pas een beetje minder. Een telefoontje naar het thuisfront leert ons dat Nederland op dat moment droog is. Omdat we vroeg zijn, we hoeven pas laat in de middag in Arnhem te zijn, stelt Gert voor om het nog een keer op de grensmaas te proberen, we zijn er nu toch…

op de grensmaas is het weer snel raak!

En inderdaad in Nederland is het droog, wat heet, een strakke blauwe lucht, en al snel staan we weer in onze korte broek en blote bast! Het is al warm aan het water. We proberen dezelfde stek als zondagmiddag. Het water van de grensmaas is nog wat verder gezakt, en de stroming nog wat minder. We gaan ook op dezelfde plaatsen zitten, en weer snel krijgt Gert kleine aanbeetjes. Mijn avontop blijft roerloos. De aanbeten van Gert zijn minimaal, daarom besluit hij bij elke beweging direct aan te slaan. Na twee missers, is de derde wel raak en weer barbeel! Een kleine 10 minuten later weer één.

Dan blijft het een half uurtje stil als de top weer licht begint te trillen. Gert slaat meteen aan en voelt zware weerstand. Als dat barbeel is…De vis blijft zwaar op de bodem en komt tergend langzaam mee. Halverwege de rivier staat het water erg laag, en zien we een karperrug boven komen. Het blijkt een spiegelkarper te zijn, van zeker een kilo of 6. Een mooie afsluiter van een mooie trip

de extra bonusvis voor Gert.

Ondanks dat onze missie niet geheel geslaagd is, zijn we heel tevreden. We hebben 8 barbelen weten te vangen, wat kleine vis, en als bonus de mooie spiegelkarper. Schitterende stukken natuur gezien op onze bijna 1100 kilometer lange tocht. We doen het zeker over, dat wisten we al meteen. Onze aanpak zal dan anders zijn, voordat we gaan worden eerst mijn broekzakken gecontroleerd, slapen we overdag wat en vissen meer 's avonds en 's nachts.

Tegen de middag wordt het bewolkt en krijgen geen bet meer ( foto Gert)

 

kasteel van Vianden ( foto Gert )

 

Semois

 

Ourthe

 

Ourthe

Sure

 

Sure met vis!!, De twee grotere exemplaren zijn barbeeltjes

 

tot slot een mooie foto van een mooie tocht.

Gert bedankt.