In Memorian

Gert Broeze

 

Afgelopen 07-07-2011 overleed plotseling Gert Broeze terwijl hij voor zijn werk in Suriname was. Gert werd slechts 45 jaar...

Toen ik in 2006 voor het eerst in contact kwam met de barbeel en Willem Stolk me benaderde om een artikel te schrijven voor het oktober nummer van Witvistotaal verscheen er ook voor het eerst een artikel van Gert in datzelfde blad. Omdat we al snel voor Witvistotaal de Shimano barbel classic mochten testen kwamen we met elkaar voor het eerst in contact. Onze eerste ontmoeting was aan de IJssel en er was meteen een zeer goede klik. Niet alleen over vissen konden we goed met elkaar praten ook de alledaagse dingen, gezin en voetbal kwamen meteen aan de orde. We hadden gewoonweg veel karakter overeenkomsten zodat vaak een half woord al genoeg was om elkaar goed te begrijpen.

Na de eerste ontmoeting volgde in de loop der jaren nog diverse ontmoetingen. Gert ging ondertussen voor zijn werk vaak naar Suriname, waardoor de tijd tussen afspraken langer werd. Via de mail en telefoon hadden we toch weer regelmatig contact en hielden we elkaar op de hoogte over van alles en nogwat. De gezamelijke vissessies waren over het algemeen geen echte vissessies....vaak verdwenen onze lijnen in het water en werden pas binnengedraaid als we weer afscheid van elkaar namen. Veelal zaten we andere vissessies te analyseren om zodoende tot een goed en perfect beeld te komen van de barbeel. Hele brainstorm sessies voerden we op zo'n dag. Toen Gert zich later ook met onderwater filmen ging bezighouden werden de gesprekken nog intenser. Samen met Harold Zeebregts beleefde we een voor ons gedenkwaardige middag aan de Roer. Drie volwassen mannen zaten ruim 4 uur lang te turen naar een schermpje van 10 x 10 cm over wat zich een stukje verder voor onze voeten onder water afspeelde. Die middag werd ons erg veel duidelijk over aasaanbieding. Die drie volwassen mannen gingen helemaal uit hun dak toen we slechts in enkele ogenblikken een barbeel door ons beeldscherm zagen gaan. Vol trots liet Gert het moment een paar keer opnieuw afspelen. Samen met zijn vaste vismaat Wim had hij al diverse kanaalsessies gefilmd en ook daar kwamen verrassende beelden naar voren.

Waar ik mijn beste herinneringen aan Gert aan bewaar is onze trip door de Benelux. Tijdens één van onze sessies was het idee geboren om in zo'n kort mogelijke tijd zoveel mogelijk barbeelrivieren aan te doen in zoveel mogelijk landen. Het plan was om in elke rivier die we aan zouden doen een barbeel te vangen om daarna direct door te rijden naar de volgende rivier. De trip werd een paar keer verzet in verband met zijn buitenlandse werk en uiteindelijk in de tweede week augustus 2009 konden we ons plan echt uitvoeren. Ik kende Gert toen 3 jaar en toch verraste hij me volledig toen we goed en wel over de grens waren op weg naar de Ourthe. Vind je het erg als ik een hardrock cd aanzet, vroeg hij me. Ook qua muziek zaten we dus op één lijn...ik hoor niets liever.... En zo reden we de volgende drie dagen verder met steevast op de achtergrond een cd van Metallica. Laat in de nacht reden we via een zeer smal slingerend zandpaadje een dal in. Nog steeds vraag ik me af hoe het mogelijk was dat we niet één van de vele bomen hebben geraakt tijdens die afdaling... De diepe afgrond was soms duizelingwekkend maar Gert wist precies wat hij deed. Zonder navigatiesysteem wist hij steeds waar we ons bevonden op dat moment en zonder ook maar één keer verkeerd te rijden hebben we die tocht succesvol volbracht. Niet elke bezochte rivier vingen we barbeel. Daarvoor waren de externe omstandigheden te extreem...overdag 36 C of meer met een zeer lage waterstand in de ardense riviertjes en daarbij de vele zwemmers lieten ons België barbeelloos verlaten.

Toch in dat diepe dalletje aan de Semois midden in de nacht bewaar ik het allerbeste moment met Gert. Het was aardedonker aan de waterkant toen we aankwamen. Gert stopte de motor, opende twee flessen bier en zei kijk eens naar boven.... Op die plek konden we op dat moment een groot deel van de melkweg zien. Dat was zo'n indrukwekkend moment voor me. Zoveel sterren bij elkaar te zien, het leek wel een grote witte gloed die aan de hemel hing. Elke keer dat ik hier kom is dat zo genieten als dat zichtbaar is zei hij. Beide genoten we van de schitterende natuur waar we ons toen 4 dagen in hebben bevonden. Soms zette hij zijn auto even stil langs de kant van de weg om zodoende weer even van het soms adembenemende uitzicht te kunnen genieten.

Precies een week voor zijn overlijden hadden we onze laatste ontmoeting. Die donderdagavond hadden we een bijeenkomst bij sportvisserij Nederland. Omdat Gert die dag nog voor werkzaamheden in Haaften moest zijn spraken we af om die middag te benutten om weer bij te praten aan de waterkant. Op een krib aan de Waal herhaalde zich weer een typische ontmoeting tussen ons. Ik heb slechts twee keer ingegooid tijdens ons 4 uur durende gesprek en visloos zette we ons gesprek even later voort tijdens een warme maaltijd. Gert vertelde me die middag vol trots over zijn vrouw en drie kinderen en ook zijn nieuw gebouwde huis dat bijna af was en hij hoopte om met het inhuizen te beginnen zodra hij over 3 weken terugkwam van zijn zoveelste Surinaamse werkreis. Helaas heeft hij dat moment niet meer mogen meemaken.

Diep was de schok toen ik het eerste bericht over zijn dood ontving. Mijn eerste gedachte was, dat kan niet ik heb vorige week nog met hem aan het water gezeten.... Toen een paar uur later het tweede bericht binnenkwam moest ik me neerleggen bij zijn heengaan. Met Gert verliezen we niet alleen een goede fanatieke barbeelvisser, maar ook een zeer technische visser. Alles wat hij deed was diep doordacht en steeds verlegde hij de grens. Steeds probeerde we samen te doorgronden wat zicht in het water af kon spelen. Niets was ons te gek om te bespreken of te proberen. Ik zal zijn backup mening erg missen. Maar niet alleen dat, ook de warme persoon die Gert was. Beide hadden we de grootste lol om onze gortdroge humor. Één van de vele raakvlakken die we hadden.

Gert rust zacht en bedankt voor alle mooie momenten die we hadden.

Via deze weg wil ik zijn vrouw en hun drie kinderen nogmaals veel sterkte toewensen met dit zware verlies.

 

Ik zal je nooit vergeten